അയാൾക്ക് attachments നെ ഭയമാണന്ന് . വേദനിച്ചു കരയുന്നത് ആളുകളുടെ നഷ്ടത്തിലാണ്.അത് കൊണ്ട് attachment നോട് ഭയമാണെന്ന്...
ആളുകളുടെ നഷ്ടത്തിൽ ഹൃദയം തകരാത്തവർ ആരാണുള്ളത്.. ഇട്ടിട്ട് പോകുന്നവർക്കും കാണും ആ വേദന..
അവരുടേതായ കാരണങ്ങൾ അതിനുണ്ടാകുമെന്ന് മാത്രം..
എന്തോ എനിക്ക് attachment-നോട് ഭയമില്ല.
ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യവും അതാണ്.. എനിക്കെന്നെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടവും അതിലാണ്.. കാരണം അതെനിക്ക് സ്നേഹം കൊണ്ടൊരു സുനാമി തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. മനപ്പൂർവം പറഞ്ഞതാണ് സുനാമിയെന്ന്.. കാരണം അതിന് സുനാമിയോളം തന്നെ അപകടമുണ്ട്.
എന്നാലും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാര്യം തന്നെയാണത്.
ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ മുൻകരുതലുകൾ എടുത്ത് ഞാൻ സ്നേഹിക്കാറില്ല.
ഒരിക്കൽ ഈ ബന്ധം തകർന്നാൽ എത്ര വേദനിക്കുമെന്ന് കണക്കുകൂട്ടി എത്രമാത്രം എന്നെത്തന്നെ നൽകണമെന്ന് ഞാൻ അളക്കാറില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ആ സ്നേഹം എങ്ങിനെയാണ് പരന്നൊഴുകുക!
ഒരാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ, ഞാൻ അവരെ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കും.. തെറ്റോടും ശരിയോടെയും.. അത് അളക്കാനോ വിധിക്കാനോ നിൽക്കാതെ അവരെ എന്നിലേക്ക് കടത്തി വിടും.
അവരോടൊപ്പമുണ്ടായ സാധാരണ നിമിഷങ്ങൾ പോലും, അവരോടൊപ്പം സംഭവിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം അമൂല്യമാക്കി മാറ്റും. അതിനിടയിൽ അവരിറങ്ങി പോയാലോ നഷ്ടപെട്ടാലോ എന്ന ചിന്തകളെ ഞാൻ മറക്കും.. ആകെ ആ സ്നേഹവും. ആ നിമിഷങ്ങളും മാത്രമേ ഉണ്ടാകാറൊള്ളൂ.
മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഞാൻ ഓർക്കാറില്ല.പരിപൂർണമായും അതിലേക്ക് മുങ്ങാകുഴിയിടുന്ന ഒരു സന്തോഷകുട്ടി ആയി മാറും. അവർക്കൊപ്പമുള്ള കോടാനുകോടി നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരിക്കും.
അവർ പോകുമ്പോഴാണ് എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റേ പകുതി ആരംഭിക്കാറുള്ളത്.
വേദനയുടെ നരകവാതിൽ എനിക്ക് മുൻപിൽ തുറക്കപ്പെടും. അവരുടെ സാന്നിധ്യം ആഘോഷിച്ച എന്റെ ഹൃദയം അവരുടെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടതെങ്ങനെ എന്ന് പിച്ചവെക്കും.
ഒരു വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ കരയും.
ഇത്തരം കൊഴിഞ്ഞു പോകലുകൾ, ചതികൾ, വെറുപ്പുകൾ, മരണങ്ങൾ എല്ലാം ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന കാര്യം പോലും മറന്നുപോയ ഒരാളെപ്പോലെ, ഭൂതകാലത്തിലെ നല്ല നേരങ്ങളുടെ വിളുമ്പിൽ ഞാൻ ഊയലാടും.. വേദനിച്ചെന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു തരിപ്പണമാകും.
അവരൊരു പക്ഷേ ഓർക്കാത്ത ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തെടുക്കും. അവർ എന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്നെ ഞാൻ ദുഃഖത്തോടെ ഓർക്കും. മിസ്സ്‌ ചെയ്യും.
എന്നാലും ഈ വേദനയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടി മാത്രം അന്നത്തെ സ്നേഹത്തെ, നല്ല നിമിഷങ്ങളെ വെറുപ്പാക്കി മാറ്റാൻഎനിക്കിതു വരെ ഒരു ബന്ധത്തിലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല
ഒരാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട് മാത്രം അവരെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചുകളയാനും എനിക്ക് കഴിയില്ല.
അവരെ ഓർക്കാൻ എനിക്ക് അവരുടെ പോലും അനുവാദം വേണ്ടല്ലോ.. ഹൃദയത്തിന്റെ കോണിൽ ഞാൻ മാത്രം അറിയുന്ന അവരെ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കും..
എന്ന് വെച്ച് പറയാതെ പോയ ഒരാളെ, അകമഴിഞ്ഞെത്ര സ്നേഹമുണ്ടാകിലും, ഓർമകളെ താലോലികുമ്പോഴും അവരെ എനിക്ക് വീണ്ടും വേണമെന്നേ ഇല്ല.
കാരണം ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നതും അവരെ വീണ്ടും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും രണ്ടും രണ്ടാണ്.
അവരെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ, പടിക്ക് പുറത്തു നിർത്താനും എനിക്ക് കഴിയും.
കാരണം എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് രണ്ടാം ഭാഗം വരുന്നത് എനിക്ക് അത്ര ഇഷ്ടമല്ല.
അതിലും എനിക്കിഷ്ടം അർത്ഥവത്തായി അവ അവസാനിക്കുന്നതാണ്.
ചിലരെ സ്നേഹത്തോടെ ഓർത്തുവെക്കാനാണ്, എനിക്കിഷ്ടം സ്വന്തമാക്കാനല്ല.
അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് attachments നെ ഭയമില്ല.
ഇന്നും ബന്ധങ്ങളെ ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ
