വന്യം മനോഹരം

 

 പതിനാറു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മാത്യൂസ് ഒരു സ്കോളർ പ്രോഗാം നടത്തിയിരുന്നു. ഇവിടെയല്ല ഇന്ത്യയുടെ വടക്കേ അറ്റത്ത് ജോദ്പൂരിൽ ആയിരുന്നു അത് നടത്തിയത്.വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 18 പേരുടെ കൂട്ടം വന്നു, ഒരു മാസം രാജസ്ഥാനിലെ കടുത്ത സൂര്യനു കീഴിൽ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചു, ദിവസങ്ങൾ പങ്കിട്ടു, പിന്നെ കാലം ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ലോകത്തിന്റെ പല കോണുകളിലേക്കായി പിരിച്ചു വിട്ടു. 

16 കൊല്ലം കടന്നു പോയി, പല നാടുകളിൽ ജീവിച്ചും അറിഞ്ഞും തിരിച്ച്, കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിലേക്ക്, തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചെത്തി. 

ഈയിടെയാണ് മാത്യൂസിന് സ്‌കൂബ ഡൈവിങ്ങിനു പോകാൻ മോഹമുദിച്ചത്.

അങ്ങനെ ദിനേന കോവളത്തേക്ക് ഡ്രൈവിങ് പഠിക്കാനായി പോകാൻ തുടങ്ങി. ഡൈവിങ് പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ജീപ്പിലാണ് ഏകദേശം 600 മീറ്ററോളം ദൂരെയുള്ള കടലിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കാറുള്ളത്. 

രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് മാത്യൂസ് ആ വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ കൂടെ വന്നു കയറി. ആ സാധാരണ നിമിഷത്തിൽ ലോകം ഒരു അസാധാരണ പ്രവർത്തി നടത്തി. പതിനാറ് വർഷവും ഭൂഖണ്ഡങ്ങളും വേർതിരിച്ച രണ്ട് ജീവിതങ്ങളെ ഒരേ നിമിഷത്തിൽ നേർക്കുനേർ നിർത്തി. അന്നത്തെ സ്ക്കോളർ പ്രോഗ്രാമിൽ പങ്കെടുത്ത ഡെന്മാർക്ക്കാരിയായ സിലി ആയിരുന്നു ആ വാഹനത്തിൽ മാത്യൂസിനൊപ്പം കയറിയത്. തികച്ചും വന്യമായ, ഞെട്ടിപ്പിച്ച കണ്ടുമുട്ടൽ ആയി മാറി അത്.

സിലിക്ക് ഇന്ത്യയിൽ അറിയുന്നത് ആകെ മൂന്ന് പേരെ ആണ് താനും. അതിൽ ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയ ഞെട്ടൽ ഇപ്പോഴും വിട്ടിട്ടില്ല, ഞങ്ങൾക്കും. പോരാത്തതിന് വർക്കലയിൽ താമസിക്കുന്ന സിലി ഒരേ ഒരു ദിവസത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് അന്ന് കോവളത്ത് വന്നതും...

നേരെ വീട്ടിലെത്തിയ സിലി അന്ന് മുഴുവൻ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം കൂടി. പക്കാ സൗത്ത് ഇന്ത്യൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എരിഞ്ഞു രസിച്ചു. ചെടികൾ അകത്തേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ വീട് സിലിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമായി.

ഇത്രയും വലുതായ ലോകം, പെട്ടെന്ന് ചുരുങ്ങി, ചില ബന്ധങ്ങൾ ഒരിക്കലും അപ്രത്യക്ഷമാകില്ലെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ. അവ വരണ്ട മണ്ണിൽ ഉറങ്ങുന്ന വിത്തുകളെ പോലെ, ശരിയായ ഒരു മഴ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ലോകം എത്ര വലിയതായാലും, വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാൻ വിധിയുള്ളതെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അത് മരുഭൂമികളിലൂടെ, വർഷങ്ങളിലൂടെ, സമുദ്രങ്ങളിലൂടെ കടന്ന്, ഒടുവിൽ ഒരേ ശ്വാസത്തിലേക്കും ഒരേ നിമിഷത്തിലേക്കും തിരിച്ചെത്തും.

Sixteen years ago, Mathews conducted a scholar program, not here, but at the northern edge of India, in Jodhpur. Eighteen people from different countries came together, studied side by side under the fierce Rajasthani sun for a month, shared their days, and then time gently scattered all of us to different corners of the world.

Sixteen years passed. Living in many lands, learning, returning, eventually, we found our way back to the soil of Kerala, to Thiruvananthapuram.

Recently, Mathews developed a desire to go scuba diving. So he began driving daily to Kovalam for training. From the diving institute, they usually travel in a jeep for about 600 meters into the sea.

Two days ago, as Mathews sat in that vehicle, someone else climbed in. In that ordinary moment, the world performed something extraordinary. Two lives separated by sixteen years and entire continents were placed face to face in a single instant. It was Cele, a woman from Denmark who had participated in that very scholar program all those years ago, who sat beside Mathews in that jeep. What followed was a wild, startling encounter.

Sili knows only three people in India in total. The shock of finding one of them like this still hasn’t left her, or us. And as if that weren’t enough, Cele, who is currently staying in Varkala, had come to Kovalam that day for just a single day.

Cele came straight to our home and spent the entire day with us. She ate proper South Indian food, delighted in the spice, and enjoyed every bite. She especially loved our house, where plants lean in through the windows as if peering inside.

Such a vast world, suddenly made small, to remind us that some connections never truly disappear. They are like seeds sleeping beneath dry soil, waiting patiently for the right rain. No matter how large the world may be, if something is destined to meet again, it will travel across deserts, years, and oceans, and finally return to the same breath, to the same moment.