Tuesday, 17 November 2026

കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ

 


ആമിക്ക് ഏഴു വയസ്സാണ് അന്ന്. ഡൽഹിയിലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ  താമസം, ആമിക്കുട്ടിക്ക് മോഷൻ സിക്ക്നെസ് ഉള്ളത് കൊണ്ട്,  അത് കുറയാൻ സഹായിക്കുന്ന തരത്തിൽ ആകാശത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു ജാലകം ഉള്ള, ഒരു വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള   കാറാണ്  ഞങ്ങൾ  വാങ്ങിയിരുന്നത് . ആമിക്കുട്ടി ആ കാർ വീട് പോലെ കരുതി, വണ്ടി ഓടുമ്പോഴും അതിൽ ഓടി നടക്കും, ഇടക്കിടെ ആകാശവാതിൽ തുറന്ന് കാറ്റു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം  കാഴ്ചകൾ കാണും .. ആ കാറിൽ, കാറ്റത്ത് പറക്കുന്ന മുടിയുടെ സുഖമറിഞ്ഞ്  പല മലകളും കാടുകളും അക്കാലങ്ങളിൽ താണ്ടിയിരുന്നു. 

അന്നൊക്കെ ആമിക്കുട്ടിയുടെ ക്ലാസ് തുടങ്ങുന്നത് രാവിലേ 7.15 നാണ്. രാവിലെകളിൽ സ്‌കൂളുകളിലേക്ക് പോകാനുള്ള വണ്ടികളാൽ എല്ലാ റോഡുകളും ബ്ലോക്കാവുന്നത് ഡൽഹിയിൽ സ്ഥിരമാണ്.  ഈ ബ്ലോക്കിന് ഇടയിലൂടെ ഒരു മാജിക് നടത്തിയാണ് ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും സ്കൂളിൽ എത്താറുള്ളത്, ചിലപ്പോഴെല്ലാം  ഒക്കെ പാതിവഴിയിൽ ഇറങ്ങി ഞങ്ങൾ നടന്നും  ഓടിയും ഒക്കെ ആയിരിക്കും ബ്ലോക്ക് കാരണം സ്കൂളിൽ  എത്തുക. 

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഞങ്ങളെ  പോലെ തന്നെ തിരക്കിലൂടെ കാറും ഓടിച്ചു മൂന്ന് മക്കളെയും കൊണ്ട് ഒരമ്മ ധൃതിയിൽ പോകുന്ന കാഴ്ച കണ്ടത്. ഫ്രണ്ടിലെ പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ  ഏകദേശം എട്ട് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . പൊടുന്നനെ ഏതോ വണ്ടിക്ക് സൈഡ് കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ , അവരുടെ കാർ  മുന്നിലുള്ള  മരത്തിൽ പോയി ഇടിച്ചു നിന്നു. അപ്പോഴേക്കും കാറിനുള്ളിലെ എയർബാഗുകൾ എല്ലാം വിടർന്നിരുന്നു,  ഞാൻ ഇറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു. ഫ്രണ്ടിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ആ കുഞ്ഞിന്റെ  മുഖത്തേക്ക് എയർബാഗ് അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ആ കുഞ്ഞിന്റെ തല ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങി ഞെഞ്ചിലേക്ക് വീണു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ  ഒരു കോഴിയെ തല പിരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ ഒട്ടും ബലമില്ലാതെ, ശ്വാസമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ കണ്ട്, ആ അമ്മ നിലവിട്ട്  ഉറക്കെയുറക്കെ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെ ആംബുലൻസിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ  സ്ട്രക്ചറിൽ തല അങ്ങോട്ടും  ഇങ്ങോട്ടും ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടു നിന്ന എനിക്ക്  ശ്വാസം നിലച്ചു പോകുന്ന പോലെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അമ്മയുടെ നിലവിളിയും , ആ കുഞ്ഞിന്റെ കിടപ്പും ഇന്നും എന്നെ വേട്ടയാടുന്ന ഓർമയാണ് .

അത് കണ്ടതിന്റെ അന്നുമുതൽ ഞങ്ങൾ ആമിയെ ബാക്ക് സീറ്റിൽ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് ഇരുത്താൻ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു.  പക്ഷേ ഞങ്ങളായി തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ ശീലം  കാരണം ആമി പലപ്പോഴും അതിനെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കുമായിരുന്നു.  ചെറുതായിരിക്കുമ്പോൾ മുതൽ  സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടാതെ കാറിൽ ഒട്ടാകെ പരതി നടന്നിരുന്നതുകൊണ്ട്, നല്ല  ശീലത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നു. 

 അന്ന് കഴുത്തൊടിഞ്ഞു കണ്ട ആ പെൺകുട്ടി മനസ്സിലുള്ളടത്തോളം കാലം എനിക്ക് അതിനു സമ്മതിക്കാനും പറ്റില്ലായിരുന്നു അവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി ആ ബുദ്ധിമുട്ട് അവൾ സഹിക്കേണ്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കാൻ  എത്രയോ ബുദ്ധിമുട്ടി എന്നറിയാമോ. 

ഇന്നും  ആ കാഴ്ച എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്,  ചെറിയൊരു അപകടം കൊണ്ട് വലിയ നഷ്ടത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്ന ആ കുടുംബത്തെയും അമ്മയെയും ഇടയ്ക്കിടെ ഓർത്തു വേദനിക്കാറുണ്ട്. ആ അമ്മ എന്നെങ്കിലും ഇനി ഉറങ്ങുമോ ? 

 കേരളത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആകട്ടെ എന്നും കാണുന്ന കാഴ്ച എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭീതിയ്ക്ക് കണക്കില്ല, എത്രയോ വിദ്യാദ്യാസവും വിവരവും ഉണ്ടെന്ന് നടിക്കുന്ന നമ്മൾ ഇക്കാര്യത്തിൽ വളരെ അശ്രദ്ധ പുലർത്തുന്നവരാണ് .  കേരളത്തിലെ ഒരുവിധപ്പെട്ട എല്ലാ കാറുകാരും കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ ഇരുത്തി ഓടിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.  കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആകട്ടെ മുന്നോട്ടു ആഞ്ഞും അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചും ചിലപ്പോൾ ഡ്രൈവറുടെ മടിയിൽ വരെ ഇരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.  അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ഭീതിയോടെ ഈ  കാഴ്ച ഓർത്ത് പേടിക്കാറുണ്ട്. 

കാറിലെ എയർബാഗുകൾ  പ്രധാനമായും  മുതിർന്നവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ  വേണ്ടി ഡിസൈൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നതാണ് . എന്നാൽ ചെറിയ കുട്ടികൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് മുൻസീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക്, അതേ എയർബാഗ് ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽപ്പിക്കുകയോ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ മരണത്തിനുപോലും കാരണമാകുകയോ ചെയ്യാം. 

പ്രധാന കാരണം എയർബാഗ് തുറക്കുന്നത് വളരെ  വേഗത്തിലും  ശക്തിയിലുമാണ് .  കുട്ടിയുടെ ചെറിയ ശരീരവലുപ്പവും, എയർബാഗിന്റെ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള റേഷ്യോ അപകടകരമാണ് .  

എയർബാഗ്  എതാണ്ട്  മൃദുവായ തലയണപോലെ പതുക്കെ വീർത്ത് വരുന്ന ഐറ്റം ആണെന്നാണോ ആൾക്കാർ വിചാരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് ? . അത് വളരെ വേഗത്തിൽ, ഒരു സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ വിരിഞ്ഞു വന്ന് കുട്ടികളുടെ തലയിലോ കഴുത്തിലോ നെഞ്ചിലോ ശക്തമായി ഇടിക്കാം, അത് വലിയ അപകടങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് ഉണ്ടാക്കും. 

ചില ചെറിയ അപകടങ്ങളിൽ പോലും ചിലപ്പോൾ  എയർബാഗ് തുറക്കാറുണ്ട് , 

അതുകൊണ്ട് കാർ പതുക്കെയാണ് ഓടുന്നത്, അതിനാൽ എയർബാഗ് അപകടകരമല്ല എന്ന് കരുതരുത്. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത്, പതിമൂന്നു വയസ്സാകുന്നതുവരെ കുട്ടികളെ നിർബന്ധമായും മുൻസീറ്റിൽ ഇരുത്തരുത് . ശരിയായി സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട്  പിൻസീറ്റിൽ തന്നെ ഇരുത്തണം.  കുട്ടികളുടെ തലയും ശരീരവും മുതിർന്നവരുടേതിനേക്കാൾ ചെറുതാണ്. അതിനാൽ അവർ ഡാഷ്ബോർഡിനോടും എയർബാഗിനോടും അപകടകരമായ രീതിയിൽ അടുത്തിരുത്തുന്നത്, അവരെ കൊലക്ക് കൊടുക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ് . 

 booster സീറ്റുകൾ  ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി കേരളത്തിൽ  ഇനിയും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്നുള്ളത് കഷ്ടമാണ് .  എത്ര ചെറിയ ദൂരത്തേക്കുള്ള യാത്രയാണെങ്കിലും കുട്ടിയെ ശരിയായി സുരക്ഷിതമായി ഇരുത്തി ശീലിപ്പിക്കുക, അത് ചെറുപ്പത്തിലേ തുടങ്ങിയാൽ അവരും അതിനനുസരിച്ചു ശീലിച്ചു കൊള്ളും.  

കാറിൽ കുട്ടിയുണ്ട് എന്ന ബോർഡ് വെച്ച കാരണം കൊണ്ട് ഒരു അപകടവും നമ്മളെ ഒഴിഞ്ഞു പോകില്ല. ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ മാർഗം കുട്ടിയെ  ശരിയായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ  ഉപയോഗിച്ച്   പിൻസീറ്റിൽ ഇരുത്തുക എന്നതാണ്.

ചില ആധുനിക വാഹനങ്ങളിൽ ചെറിയ കുട്ടിയെയോ child restraint-നെയോ തിരിച്ചറിയുന്ന occupant-sensing സംവിധാനങ്ങൾ passenger airbag സ്വയം പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാൻ കഴിയും എന്ന്  കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാലുംആ കാറിൽ  പോലും കുട്ടിയെ മുൻസീറ്റിൽ ഇരുത്താൻ  അനുമതിയില്ല എന്നോർക്കണം. പിന്നെ കേരളത്തിലെ എത്ര പേര് പ്രീമിയം കാറുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്? 

എന്ന്  വെച്ച് എയർബാഗുകൾ സ്വതവേ അപകടകരമായ സംവിധാനങ്ങളല്ല. അവ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ജീവൻരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളാണ്. ധാരാളം മുതിർന്നവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ  എയർബാഗുകൾ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രശ്നം എയർബാഗ് ഉണ്ടെന്നതല്ല,  ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് എയർബാഗ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്, ആ വ്യക്തി എവിടെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്,എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണിത്  പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന്  മാത്രം.

 ശരിക്കും നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആയുസ്സിൽ നമുക്ക് എന്താണിത്ര അശ്രദ്ധ ? ഇനി ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ ഇത്ര കാലവും ഇരുന്നിട്ടും എന്റെ കുഞ്ഞിനൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്ന്  ന്യായീകരിക്കുന്നവരാണോ നിങ്ങൾ , എങ്കിലിത്രയേ  പറയാൻ ഒള്ളൂ , വെറും ഭാഗ്യം മാത്രമാണ് , അപകടം നിങ്ങളുടെ അശ്രദ്ധ കൊണ്ട് മാത്രം ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നല്ല , നിങ്ങൾ എത്ര  ശ്രദ്ധിച്ചാലും ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യത ഉള്ള ഒന്നാണെന്ന്  മറക്കരുത്. 

 എന്ന്  കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട്  സീറ്റിൽ എപ്പോഴും കുട്ടികളെ കണ്ട് മനഃസമാധനം നഷ്ടപെടുന്ന ഒരമ്മ

Monday, 16 November 2026

പ്രണയമെഴുത്ത്


 പണ്ട് പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു , പാട്ടുകളെ ജീവനോളം പ്രണയിച്ചവളായിരുന്നു അവൾ, അങ്ങനെ പാട്ടിനെ  പ്രണയിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴാണ് ഹൃദയം നിറഞ്ഞു പാടുന്ന ഒരു പാട്ടുകാരൻ അവളുടെ വഴിയിൽ വന്നത്...അവൾക്ക്  അയാളുടെ പാട്ടിനോട് അതിയായ പ്രണയം തോന്നിയെങ്കിലും അയാളോട് പ്രണയം തോന്നിയിട്ടില്ലായിരുന്നു.

അയാളാകട്ടെ അവളെ കണ്ടു കിട്ടിയ ശേഷം,  അവൾക്ക് വേണ്ടി എന്നും പാടുമായിരുന്നു 

ഓരോ പാട്ടിനുമൊപ്പം, അയാളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സാന്ദ്രമായ ഭാഷ അവൾക്ക് മാത്രമായി പരിചയപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്നു.

പാട്ടിനുള്ളിൽ ചന്തം കൂട്ടി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വയലിൻ നാദം മുഴുവനായും അവളുടെ ആർദ്രമായ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി ദാഹിക്കുന്ന  അയാളുടെ ഹൃദയമാണെന്ന്  അയാൾ പറഞ്ഞു

 അവൾ പിരിഞ്ഞു പോയാൽ അയാൾ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്ന വിരഹമാണ് ഓരോ പുല്ലാംകുഴൽ ഈണമെന്നയാൾ പറഞ്ഞു വെച്ചു .ചുവന്ന നിറങ്ങളാൽ നിലം പൂത്ത, അവൾക്കൊപ്പമുള്ള മനോഹര സായാഹ്നങ്ങളാണ് ഗിറ്റാർ കമ്പികളിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്ന സംഗീതമെന്ന് അയാൾ സാക്ഷ്യപെടുത്തി.  സന്തോഷത്തിന്റെ താളമായി ഡ്രമ്സും പ്രതീക്ഷയുടെ തിരയിളക്കമായി പീയാനോ ഗീതവും അവൾക്ക് മുൻപിൽ അയാൾ നിരത്തി വെച്ചു.

നീയില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് സംഗീതമില്ലാതാകുമെന്ന് പറഞ്ഞു കണ്ണ് നിറച്ചു...

ഓരോ പാട്ടിനുള്ളിലും, അഴകുള്ള, ആഴമുള്ള അയാളുടെ വികാരങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം അതിതീവ്രമായി മിടിച്ചു.  ഈണങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന അവളുടെ പ്രണയം അയാളിലേക്ക് എപ്പോഴോ ഇറങ്ങി പോയിരിന്നു.

അങ്ങനെ സംഗീതമെന്നാൽ അതയാളും അയാളുടെ സ്നേഹവും മാത്രമായി അവൾക്ക് മാറി.

അന്ന്  മുതൽ അവൾ സംഗീതം കേൾക്കാതെ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി,  ഓരോ സംഗീതോപകരണത്തിലും അയാളുണ്ടെന്നു കണ്ടെത്തി, ഓരോ ഈണവും  ഓർമ്മയും സന്തോഷവും എന്തിനു രോഗശാന്തി പോലുമായി അവളിൽ നിറഞ്ഞു . 

അവളുടെ സാധാരണ ദിവസങ്ങളെ ചെറിയ സംഗീതാഘോഷങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയതിൽ അവൾ സന്തോഷിച്ചു.

മഴയുള്ള ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് പിയാനോയുടെ ഈണമുണ്ടെന്നും, ഏകാന്തമായ സായാഹ്നങ്ങൾക്ക് വയലിന്റെ സ്വരമാണെന്നും, രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുപോലും സ്വന്തമായൊരു സംഗീതമുണ്ടെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.  അങ്ങനെ അങ്ങനെ  എല്ലാം അയാൾ തന്നെയാകുന്നു എന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു .

ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിൽ അവൾ ഏറ്റവും സന്തോഷിച്ചിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.

 ഒരുമിച്ചുള്ള അവസാനത്തിലേക്ക് അവർ എത്തിച്ചേരുമെന്ന് അയാൾ അവൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ ചെഞ്ചോര സന്ധ്യകൾ  അതിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.

എപ്പോഴോ അവൾക്കായ് അയാൾ പാടിയിരുന്ന ഈണങ്ങൾ പതുക്കെ നിന്നു പോയിരുന്നു...സാഹചര്യങ്ങളോ ഭയങ്ങളോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളോ ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളോ എന്തോ ചിലതയാളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു.. 

എന്നാൽ അവളെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിച്ചത് അയാൾക്ക് കൂടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച്  അവൾക്കൊപ്പമുള്ള യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള തീരുമാനം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ധൈര്യം  പോലും അയാൾ കാണിച്ചില്ല എന്നതായിരുന്നു. പകരം, അയാൾ നേരത്തേ തീരുമാനിച്ച വേർപാടിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. അയാൾക്കുവേണ്ടി, അയാളെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടിവന്നത് അവളായിരുന്നു.

ഈണമൊടുങ്ങിയ നിദബ്ദതക്കൊടുവിൽ  അവൾ അയാളെ പോകാൻ അനുവദിച്ചു.

പ്രണയം കൊണ്ട് അന്ധയായി പോയൊരുവളുടെ കടുത്ത തീരുമാനമായി അയാളതിനെ  പറയുമ്പോഴും, സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കാത്ത അയാളെ കണ്ട്, ഉള്ളിൽ സ്വയം പുച്‌ഛിച്ച് അവളയാളെ   ഇറക്കി വിട്ടു.  ചിലപ്പോൾ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അർഥം അയാളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി അയാളെ കൂടെ നിൽക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുക എന്നതല്ല. പിടിച്ചുനിർത്താതിരിക്കുക എന്നതുകൂടിയാണെന്ന് 

ആ അധ്യായം അവസാനിപ്പിച്ചല്ലോ എന്നോർത്തവൾ ശ്വാസം നേരെയാക്കിയപ്പോഴാണ്, ഒരു ലോകം മുഴുവൻ അവൾക്ക് എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടപെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അവളറിഞ്ഞത്. 

അവളുടെ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ വല്ലാതെ നിശ്ശബ്ദമായി പോയിരുന്നു . ചുറ്റും ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ  അസഹനീയമായി തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു . പ്രത്യേകിച്ച് പാട്ടുകൾ ... 

വയലിന്റെ ശബ്ദം പിന്നീട് വിരഹത്തിന്റെ മുള്ള് കുത്തിയ വേദനയായി വിങ്ങി പഴുത്തു. പിയാനോയുടെ ഈണങ്ങൾ  എത്ര പെട്ടെന്നാണെന്നോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കൊടൂര ദുഃഖമായി പരിണമിച്ചത്  . ചെഞ്ചോര ചുവപ്പാർന്ന സംഗീത സന്ധ്യകൾ  മുറിവേറ്റ അവൾ തന്നെയായി.  എല്ലാം അയാളെയും അയാളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളിലേക്കും ഉള്ള കുത്തനെയുള്ള ഒഴുക്കായി മാറി . ,ഈണങ്ങളെല്ലാം അഗാധമായ വേദനയുടെ ആഴങ്ങൾ അവളിൽ തുറന്നു വെച്ചു, ചെറിയൊരു സംഗീതശകലം പോലും  അവളെ ജീവിതത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ നിന്നും അഗാധതയിലേക്ക്  ആഞ്ഞു തള്ളി . 

പിന്നെ പിന്നെ ഒരിക്കൽ അവളെ ഏറ്റവും സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്ന സംഗീതത്തെത്തന്നെ അവൾ ഭയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.  ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഭാഷ, പിന്നീട് അതേ ഹൃദയത്തിന് സഹിക്കാനാവാത്ത ഭാഷയായി മാറുക!

പതുക്കെയവൾ  സംഗീതത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിന്നു. യാത്രക്കിടയിൽ വരുന്ന അപ്രതീക്ഷിതമായി കേൾക്കുന്ന ചെറിയ സംഗീതശകലങ്ങൾ പോലും അവൾ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് സംഗീതത്തോട് ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സംഗീതം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണർത്താൻ സാധ്യതയുള്ള ഓർമ്മകളെ മാത്രമായിരുന്നു അവൾ ഭയപ്പെട്ടത്.അങ്ങനെയാണ് അവൾ  നിശ്ശബ്ദതയെ  തിരഞ്ഞെടുത്തുത് .

കാലം കടന്നുപോയി, ജീവിതം പല വഴികളിലൂടെ ഒഴുകി പരന്നു,  ചിരിക്കാൻ കാരണങ്ങളും, ചെയ്യാൻ കാര്യങ്ങളും, കാണാൻ ഇടങ്ങളും, ജീവിക്കാൻ പുതിയ കഥകളും അവൾ കണ്ടെത്തി.  പക്ഷേ ഇപ്പോഴും ഒരു  പ്ലേ ബട്ടൺ അമർത്തുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിൽക്കും. ചിലപ്പോൾ പരിചിതമായൊരു സംഗീതോപകരണത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ അറിയാത്തൊരു ഭാരം വന്നുനിറയും.താൻ പിന്നിട്ടുവെന്ന് കരുതിയ ഓർമ്മകളിലൂടെ വീണ്ടും സഞ്ചരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയും. 

ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെ പോകാതെ സംഗീതം ആസ്വദിക്കാനുള്ള ആ കഴിവ് ഇന്നും അവൾക്ക് നഷ്ടം തന്നെയാണ് .  ഒരു പക്ഷേ ഓർമകളില്ലാത്ത ഒരു ദിനത്തിലായിരിക്കും സ്വയം അലിഞ്ഞു പാട്ടിനെ അറിയാൻ അവൾക്ക് സാധിക്കുക...

Thursday, 12 November 2026

ഒരുമിച്ചൊഴുകുന്ന വെള്ളാരംകല്ലുകൾ


 പണ്ട്, ഒരുപാട് പണ്ട്, അതായത് സ്വപ്നം പോലെ, ഞാൻ കാടായ കാടും മേടും അറിഞ്ഞലഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു ട്ടോ.

പലപ്പോഴും വഴിയിൽ ഒരു പാട് നദികൾ ഞാൻ കടന്നിട്ടുണ്ടായിരിന്നു...ചില പുഴകളിൽ വഴുതി വീണിട്ടുണ്ട്.. അപ്പോഴും തണുത്ത ജലം  അപ്പോഴും എനിക്ക് ആനന്ദം തന്നെയായിരുന്നു തന്നിരുന്നത്.

ആ എല്ലാ നദിക്കരയിലും തുടുത്ത് അരികുകൾ ഉരഞ്ഞു, തേഞ്ഞു മിനുസപ്പെട്ട ഉരുളൻ വെള്ളാരം കല്ലുകൾ കാണാമായിരുന്നു, എല്ലായ്‌പ്പോഴും അവയിൽ നിന്ന് ഒന്നോ രണ്ടോ പെറുക്കി ബാഗിൽ സൂക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. 

 അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ആ വെള്ളാരംകല്ലിന്റെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. അതിന്റെ യാത്ര എവിടെ നിന്നായിരിക്കും തുടങ്ങിയത്?

ഒരുപക്ഷേ, അകലെയുള്ള ഏതോ മലനിരകളിൽ, കാലങ്ങളായി ഉറച്ചുനിന്നിരുന്ന ഒരു വലിയ പാറയുടെ ഭാഗമായിരുന്നിരിക്കാം അത്. പിന്നീട് ഏതോ ഒരു ദിവസം, ആ പാറയിൽനിന്ന് അടർന്നുവീണ്, ഉരുണ്ടും തെന്നിയും ഒടുവിൽ ഒരു പുഴയുടെ ഒഴുക്കിൽ ചെന്നുചേർന്നതാകാം.

അതിന്റെ ഭൂതകാലം എന്തായിരുന്നുവെന്നും എവിടേക്കാണ് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നും അന്വേഷിക്കാതെ ജലം അതിനെ അതെത്തേണ്ടിടത്തേക്ക് ഒഴുക്കി വിട്ടതായിരിക്കും.

ഒഴുകി, ഒഴുകി, ഉരഞ്ഞു പല വിധ കരകളെ അറിഞ്ഞു, അതിങ്ങനെ ഒഴുകി കാണും..

 ചിലപ്പോൾ ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന് പലവുരു താഴ്ചകളിലേക്ക് വീണുകാണും ... 

അതിൽ നിന്ന് അരികുകൾ പൊട്ടി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു കാണും...

ചിലപ്പോൾ  കൊടും വേനലുകൾ ജലത്തെ വറ്റിച്ച് നദിയെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കി കളയുമ്പോൾ ആകാശത്തേക്ക് നഗ്നനായി തുറന്നു കിടന്ന്, ഉണങ്ങിയും വലിഞ്ഞും കുറേക്കാലം അവിടെയും ഇവിടെയും തങ്ങിക്കിടന്നു കാണും.

പിന്നീട് എപ്പോഴെങ്കിലും ഒഴുകിവന്ന ഒരു മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ മറ്റൊരു നദിയുമായി ചേർന്നൊഴുകിയായിരിക്കും ഈ നദിക്കരയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകുക...

പിന്നെയും ആ കല്ലെത്ര ജീവിതം കണ്ടിരിക്കും... എത്രയോ പേരുടെ ചവിട്ട് കിട്ടി കാണും.. മനുഷ്യരുടെ മൃഗങ്ങളുടെ... കാറ്റിന്റെ, മണലിന്റെ, മഴയുടെ എത്രയോ തലോടൽ ഏറ്റിരിക്കും!

അതിനുമേൽ ഒഴുകിപ്പോയ പുഴകളെയും കടന്നുപോയ കാലങ്ങളെയും അതിനോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച മറ്റനേകം കല്ലുകളെയും കൂടി ചേർന്നതാണ് ഓരോ വെള്ളാരം കല്ലുകളും, ഇത് പോലെ മനസു കൊതിപ്പിക്കും പോലെ മിനുസപ്പെടുന്നത്.

സൗഹൃദവും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?

ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടായിരിക്കും. അവർ എവിടെനിന്ന് വന്നുവെന്നോ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ സന്തോഷങ്ങൾ, മുറിവുകൾ, ഓർമ്മകൾ, ഉണ്ടെന്നോ നമുക്കറിയില്ല. എങ്കിലും, ഒരു പ്രത്യേക കാലത്ത്, ഒരു പ്രത്യേക ഒഴുക്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതയാത്രയിലേക്ക് അവർ വന്നുചേരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു യാത്രയിൽ എനിക്കൊപ്പം വന്നു ചേർന്ന ഒരുത്തൻ എനിക്കുമുണ്ട്...ഏറെ പ്രിയം നിറഞ്ഞൊരാൾ...

ഞങ്ങൾ  രണ്ടുപേരും ഓരോ വെള്ളാരംകല്ലുകളെപ്പോലെയാകുന്നു.

ഒരേ പുഴയിലൂടെ ഒഴുകുമ്പോഴും ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടേതായ വഴികളുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ അരികിൽ ചേർന്നുരുണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഒഴുക്കിന്റെ ശക്തിയിൽ രണ്ടുപേരും അകലങ്ങളിലേക്ക് തെറിച്ചുപോയേക്കാം. എങ്കിലും, ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ച് ഒഴുകിയതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ഞങ്ങളിൽ  അവശേഷിക്കും.

നല്ലൊരു സൗഹൃദം നമ്മളെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല എന്നതാണ്. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് രൂപപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കാതെ, അയാളുടെ പരുക്കൻ സ്വഭാവങ്ങളോടും അപൂർണതകളോടും മൗനങ്ങളോടും കൂടി സ്വീകരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ആ സാന്നിധ്യം മാത്രം മതി, നമ്മളിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ. ഞങ്ങളിരുവരും പരസ്പരം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാതെ പരസ്പരം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരു അവകാശ വാദവുമില്ലാതെ, നിരന്തരം അന്വേഷിക്കാതെ കൂടെയുണ്ടാവണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ലാതെ..എന്നാൽ ആത്മാവുകൊണ്ട്  ഒന്നായിക്കൊണ്ട്.   ആഴത്തിൽ, കൂടെയുണ്ടെന്ന അറിവ് നൽകി കൊണ്ട് അവൻ എനിക്കൊപ്പം തന്നെയുണ്ട്..

എനിക്ക് തോന്നുന്നു, സൗഹൃദത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അവസ്ഥ അതായിരിക്കാം. പരസ്പരം സ്വന്തമാക്കാതെ, പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയമില്ലാതെ, ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മറ്റൊരാൾ തടസ്സമാകാതെ ഒരുമിച്ച് ഒഴുകാൻ കഴിയുന്ന അവസ്ഥ.

ഒരുനാൾ ആ രണ്ടു കല്ലുകളും പുഴയുടെ വ്യത്യസ്ത തീരങ്ങളിൽ ചെന്നെത്തിയേക്കാം. ഒരാൾ കടലിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയേക്കാം. മറ്റൊരാൾ ഏതെങ്കിലും പുഴയോരത്ത് വിശ്രമിച്ചേക്കാം. എന്നാലും 

,ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ച് ഉരുണ്ടുപോയ ആ യാത്രയെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ആ അകലങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ലന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഉറപ്പു പറയുന്നുണ്ട്...

ഒരുമിച്ച് സഞ്ചരിച്ച കാലയളവിൽ പരസ്പരം കുറച്ചുകൂടി മനോഹരമായ മനുഷ്യരായി മാറാൻ സഹായിക്കുന്ന ആ മനോഹാരിത അതാണ് എന്റെ നേട്ടം...

ഇടയ്ക്കുള്ള മൗനം,  ഒരുമിച്ചുണ്ടായ സമയങ്ങൾ, ചിലപ്പോഴുണ്ടായ സംഭാഷണങ്ങൾ ഇതിനൊക്കെ അപ്പുറമാണ് പരസ്പരം മനസ്സിൽ ശേഷിപ്പിച്ച അടയാളങ്ങൾ... രണ്ട് വെള്ളാരം കല്ലുകൾ പോലെ പരസ്പരം മിനുസപ്പെടുത്തി സ്നേഹത്തിന്റെ എന്നേക്കുള്ള അടയാളപ്പെടുത്തലിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് എന്ത് ഭാഗ്യമാണ്...

സ്നേഹം നിറഞ്ഞവനെ നിനക്കും നിന്റെ പാതിക്കും പിന്നേ നിങ്ങളിൽ പിറന്നവൾക്കും എന്റെ ഹൃദയം തരുന്നു. ഉമ്മാ കുട്ടികളെ

Thursday, 5 November 2026

എന്റെ വീക്ഷണ കോണകം അഥവാ ചില പെൺ സത്യങ്ങൾ


ഇത് വായിച്ചിട്ട് ഇതിൽ  കാലം മാറിയത് എവിടെ എന്നൊക്കെ ഒന്ന്   പറയാമോ?

ഇതൊരു കണക്ക് നിരത്തി വായന ബോറാക്കുന്ന ഒരെഴുത്ത് ആക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല , സത്യം എഴുതിയതിനു വിഷമിക്കുന്നവരെ കണ്ട് എഴുതിയതാണ്. സത്യം പറയുന്നുന്നത് ബയസ്ഡ് എന്നല്ല പറയുക..

(ഒന്നു കൂടെ പറയുന്നു, ഇത് മജോറിറ്റിയുടെ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്.. നൂറിൽ നൂറും അല്ല.) 

ഒരു പെണ്ണ് ഭർത്താവിനെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കുമ്പോൾ ഒപ്പം നഷ്ടപെടുന്നത് അവളുടെ അച്ഛനമ്മമാരെയും സഹോദരങ്ങളെയും കൂടെയാണ്. അമ്മയും അച്ഛനും ആദ്യം ഉപദേശം തുടങ്ങും വിവാഹം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകേണ്ടതിനെ കുറിച്ച്. പിന്നെയത് സഹോദരങ്ങളിലേക്ക് പടരും. അവരും ഉപദേശിക്കും..അവർ അവളുടെ ഭർത്താവിനെ കേൾക്കാൻ നിൽക്കും പക്ഷേ മകളെ കേൾക്കില്ല. എന്നിട്ട് അവനെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ അവൾക്ക് മുൻപിൽ നിരത്തും. അവളുടെ ഭർത്താവ്, അവളെ ഭ്രാന്തി എന്ന് വിളിച്ചു ആക്ഷേപിക്കുന്നത് നാടൻ വർത്തമാനം അല്ലേ അതിനു എന്തിനു വിഷമിക്കണം എന്ന് പറയും. അതേ സമയം ഒരു ഭാര്യ, ഭർത്താവിനെ ഭ്രാന്താ എന്ന് അവന്റെ വീട്ടുകാരുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് ഒരു തവണ വിളിച്ചു നോക്കൂ.. വിവരം അറിയും! അതാണ് പാട്രീയാർക്കി കളിക്കുന്ന കളി.

 വാചകങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു ജീവിയെ ഈസിയായി കൊല്ലാം.. ഇഞ്ചിഞ്ചായി ആത്മവിശ്വാസം കളഞ്ഞു ചണ്ടി പോലെ ആക്കാം.. അപ്പോഴും പെൺവീട്ടുകാർ അടക്കം എല്ലാവരും പറയും .. അതൊരു തമാശയായി എടുത്തുക്കൂടെ എന്ന്..

ഉദാഹരണമായി  അടുത്തിടെ സ്ത്രീധന പീഡനത്തിന് ഇരയായി മരിച്ച പെൺകുട്ടികളെ നോക്കൂ... അവർ പല തവണ അവരുടെ വീട്ടുകാരേ അറിയിക്കുന്നുണ്ട് അവർക്ക് ഇവിടെ പറ്റുന്നില്ല എന്ന്. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ വരികയായി ജനിപ്പിച്ചവർ, അവളെ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നതായി അറിയാം എന്നും പറഞ്ഞു.. അവർ മരിക്കും വരെ ഇവർ എവിടെ ആയിരുന്നു.. ഓരോ പെണ്ണും മരിച്ചാലെ അവർക്ക് വേണ്ടി വീട്ടുകാർ ശബ്ദം ഉയർത്തൂ എന്നാണ്..

 ഒരു കുഞ്ഞു  പട്ടിണി കിടന്നാണ് മരിച്ചത്.. അവൾ അനുഭവിച്ച വിശപ്പിന്, അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാർ മറുപടി പറയുന്നതിനേക്കാൾ അവളുടെ വീട്ടുകാർ മറുപടി പറയണം. പ്രതി ചേർക്കണം ഇത്തരം കുടംബങ്ങളെയും സ്ത്രീധന പീഡന കേസിൽ എന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം . തിരിച്ചു ചെല്ലാൻ വീടില്ലാത്തത് കൊണ്ട്,  ജോലിയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച എത്രയോ പേരുണ്ട്...ജോലിയുള്ളവരെ വരെ വീട്ടുകാർ കഷ്ടപ്പെടുത്തി ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ നിർത്തുന്നത് കാണാം.. മരിച്ച പെൺകുട്ടികളാണ് ഡിവോസ് ചെയ്ത പെൺകുട്ടികളെക്കാൾ പെൺവീട്ടുകാർക്ക് ഇഷ്ടം.. സമൂഹത്തിനും.

അടുത്തിടെ ഒരു 19 വയസ്സുകാരി മരിച്ചിരുന്നു., അവളുടെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ കണ്ട, ആ വീട്ടുകാരുടെ സ്നേഹരാഹിത്യം കണ്ട് പേടിച്ചു പോയിരുന്നു. മരിച്ച ആ കുട്ടിയുടെ ദേഹത്ത് അടിച്ച പാടുകൾ ഉണ്ട്.. അതവളുടെ വാശി കൊണ്ടാകും അവൻ അടിച്ചതെന്ന   മറുപടി കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തത്.. അത് ഒരു ആണായിരുന്നെങ്കിൽ അവനു നീതി കിട്ടാതെ പോകുമോ?

2019 മുതൽ 2026 വരെ കേരളത്തിൽ ഭർത്തൃ  പീഡനം മൂലം, പല രീതിയിൽ മരിച്ചത് 96 സ്ത്രീകൾ ആണ് , ഇത് മാതൃഭൂമി , റിപ്പോർട്ടർ , മനോരമ എന്നി മാധ്യമങ്ങളിൽ നിന്ന് പലപ്പോഴായി വന്ന ന്യൂസ് ശേഖരിച്ചത്തിന്റെ കണക്കാണ്  . പേരുകൾ വേണെമെങ്കിൽ വേർഡ് ഫയൽ ആയി തരാം , പട്ടിണി കിടന്നു മരിച്ച തുഷാര മുതൽ അടുത്തകാലത്ത് മരിച്ച അഞ്ജു വരെ ആ ലിസ്റ്റിൽ ഉണ്ട്. 

ഇനി ഗവണ്മെന്റ് കണക്കുകൾ നോക്കാം 

ഇന്ത്യയിലെ NFHS-5 (2019–21) പ്രകാരം, 18–49 വയസ്സുള്ള വിവാഹിതരായ സ്ത്രീകളിൽ ഏകദേശം 29.3% പേർ ഭർത്താവിൽനിന്ന് ശാരീരികമോ ലൈംഗികമോ ആയ പീഡനം അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്.

കേരളത്തിൽ ഇതേ കണക്ക് 9.9% ആണ്.

ഇവിടെ ഓർക്കേണ്ടത്, പോലീസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത കേസുകൾ മാത്രമാണ് കണക്കുകളിൽ വരുന്നത്. റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടാത്ത പീഡനങ്ങൾ ഈ കണക്കുകളിൽ ഉൾപ്പെടില്ല.

കൂടാതെ ഈ കണക്കുകൾ ശാരീരികവും ലൈംഗികവുമായ പീഡനത്തെക്കുറിച്ചാണ്. മാനസിക പീഡനം, അപമാനിക്കൽ, സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണം, നിരന്തരമായ അധിക്ഷേപം എന്നിവയുടെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയും ഇതിലില്ല , ഇനിയൊട്ട് അങ്ങനെ ഒരു കണക്ക് കിട്ടുകയും ഇല്ല . 

ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിൽ അടിയുടെ പാടുകൾ കാണാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് അർത്ഥമില്ല. വാക്കുകൾകൊണ്ടുള്ള അപമാനവും സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണവും മാനസികമായി തകർക്കുന്നതും പീഡനം തന്നെയാണ്. പീഡനത്തെ മുറിവുകളുടെ കൊണ്ട് അളക്കാനാകില്ല. കാരണം വിവാഹിതയായി മറ്റൊരു വീട്ടിൽ  എത്തുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ആണ്  ഏറ്റവും വൾണറബിൾ, അവൾക്ക്  ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാത്തിൽ നിന്നും പറിച്ചെടുത്താണ് അവളെ അവിടെ കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നത്, കൂട്ടത്തിൽ ഈ പീഡനവും .. ഏറ്റവും കൂടുതൽ കരുതൽ കൊടുക്കേണ്ട അവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്ക് കിട്ടുന്ന കാര്യങ്ങൾ  അവരെ തകർക്കാൻ ഉള്ളവയാണ്, വേഗം അത് മനുഷ്യരെ ബാധിക്കും. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു എത്ര ആണുങ്ങൾ പെൺവീട്ടിൽ സ്ഥിര താമസത്തിനു പോകുന്നുണ്ട് ? തുച്ഛമാണ് .  

എത്ര ആണുങ്ങൾക്ക് ഡിവോഴ്സ് കാരണം വീടില്ലാതാകുന്നുണ്ട്, സഹോദരങ്ങൾ ? തുലോം തുച്ഛം , സ്ത്രീകൾക്കോ ? അധികമാണ് , കോടതിയിൽ നിന്ന് എത്ര പേർക്ക് കൃത്യമായി നഷ്ടപരിഹാരം കിട്ടുന്നുണ്ട് ? തുലോം തുച്ഛം ..ഏത് ആണിനും  അവളെ കൂടെ കിടക്കാൻ വിളിക്കാവുന്ന സ്റ്റാറ്റസ് സ്ത്രീകൾ അനുഭവിക്കാറുണ്ട് , അതെത്ര പുരുഷന്മാർക്ക് അനുഭവിക്കണം ? തുച്ഛം തന്നെയാണ് .

ശരീരത്തെ മുഴുവനായും സമർപ്പണം ചെയ്താണ് ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകുന്നത്.. അതിനു വേണ്ടിയാകും മിക്ക സ്ത്രീകളും കരിയർ ബ്രെക്ക് എടുക്കുക.. 

ഒരേ പൊസിഷനിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഭാര്യക്ക് ജോലി കുറക്കേണ്ടി വരും.. പെർഫോമൻസ് കുറയും.. ആരോഗ്യം ഉറക്കം എല്ലാം കുറയും...  എന്നാൽ വീട്ടിലെ ജോലികളിൽ എത്ര ബ്രേക്ക് കീട്ടാറുണ്ട് ..

അത് ജൈവികമായി വന്നു ഭവിക്കുന്ന ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആണ്.. അതിനു പകരം എന്ത് വെച്ചാണ് അവളുടെ നഷ്ടങ്ങൾ  നികത്തുക ?

ഇന്ത്യയുടെ Time Use Survey 2019 പ്രകാരം, സ്ത്രീകൾ ഒരു ദിവസം ശരാശരി 299 മിനിറ്റ് പ്രതിഫലം ലഭിക്കാത്ത വീട്ടുജോലികൾക്കായി ചെലവഴിക്കുന്നു. പുരുഷന്മാർ ഇതിന് ചെലവഴിക്കുന്നത് ശരാശരി 97 മിനിറ്റാണ്. പരിചരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി സ്ത്രീകൾ ശരാശരി 134 മിനിറ്റും പുരുഷന്മാർ 76 മിനിറ്റും ചെലവഴിക്കുന്നു.

2024-ലെ Time Use Survey-ലും സ്ത്രീകളുടെ പരിചരണ അധ്വാനം പുരുഷന്മാരുടേതിനേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാണ്. സ്ത്രീകൾ ദിവസവും ശരാശരി 140 മിനിറ്റും പുരുഷന്മാർ 74 മിനിറ്റുമാണ് കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ പരിചരണത്തിനായി ചെലവഴിക്കുന്നത്.

അതായത് ഉത്തമാ, കുട്ടിയെ വളർത്തുന്നതും പ്രായമായവരെ പരിചരിക്കുന്നതും വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുന്നതും ഒരു സ്ത്രീയുടെ അധ്വാനമാണ്. അവർ ചെയ്യുന്നതിന് ശമ്പളമില്ല, പെൻഷനില്ല, പലപ്പോഴും അംഗീകാരം പോലുമില്ല. വിവാഹബന്ധം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഈ അധ്വാനത്തിന് സ്ത്രീക്ക് എന്ത് സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ നഷ്ടപരിഹാരമാണ് ലഭിക്കുന്നത്? 

ഇനി കൂട്ടത്തിൽ പ്രസവശേഷ ഡിപ്രെഷൻ ഉണ്ടാകും.. അപ്പൊ അവളെ ഭ്രാന്തി ആക്കി എടുക്കാൻ എന്ത് സന്തോഷം ആണെന്നോ! അതിനെയും കഠിന പരിഹാസം കൊണ്ടാണ് അധിക കുടുംബങ്ങളും നേരിടുക. 

കാലങ്ങളായി സ്ത്രീകൾ ചെയ്ത ജൈവികമായി ചെയ്ത  സാക്രിഫൈസ് ആണ് കുടുംബങ്ങളുടെ ആധാരം. കൂട്ടത്തിൽ പുറത്ത് പോയി ജോലി  കൂടെ ചെയ്ത്  ഒപ്പം നിൽക്കുന്നവരും വിരളമല്ല . ജൈവികമായി അതിനു വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയവർ എന്ന് പറഞ്ഞാലും അത് അവളുടെ ചോയ്സ് ആണ്.. ജനാധിപത്യം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇഷ്ടങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനും നടപ്പിലാക്കാതിരിക്കാനും  കൂടെയുള്ള അവകാശമാണ്. അത് ഇന്ത്യൻ പൗര എന്ന നിലയിൽ അവർക്ക് നടപ്പിലാക്കാം. അതിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീകൾക്ക് വരുന്ന നഷ്ടങ്ങൾക്ക് കണക്കില്ല തന്നെ.. അങ്ങനെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നവരെ ക്രൂശിക്കുന്ന നാട്ടിൽ പെൺകുട്ടികൾ കുടുംബജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ മടിക്കും.. ഇനിയും ആ ബഹുമാനം കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ കാര്യം കൊഴച്ചിലാകും..

എന്നിട്ട് കല്യാണം കഴിക്കാൻ പെണ്ണുങ്ങൾ തയ്യാറല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞു കരയരുത്..

ഈ വക സത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ ആണുങ്ങളെ കുറ്റം പറഞ്ഞു മൊത്തം സ്ത്രീകളെ ഇരയാക്കി എന്നും പറഞ്ഞു വരും കുറെ എണ്ണം

കഷ്ടം തന്നെ .. നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രിവിലേജ്ജ് എന്താണെന്ന് പറയുമ്പോൾ അത് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം വരുമ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ പറയുക..

ഇതൊന്നും എന്റെ 'വീക്ഷണകോണകം' അല്ല.. മറിച് കണ്ട കാഴ്ചകൾ, സത്യങ്ങൾ ആണ്.

 ആണുങ്ങൾ ഇരയായ നിരവധി കേസുകൾ ഉണ്ട്.. പക്ഷേ ഒരു സത്യം എഴുതാൻ മജോറിറ്റി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോരെ?

ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഭർത്താവിൽനിന്നുള്ള പീഡനത്തേക്കാൾ വലിയ പ്രതിസന്ധിയായി മാറുന്നത്ചി ലപ്പോൾ സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ പ്രതികരണമായിരിക്കും, അതാണ് അവളെ മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പ്രധാന കാരണം .. ഒരു പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ അവരാദ്യം വിളിക്കുക സ്വന്തം കുടുംബത്തെയാണ് , പിന്നെയേ വക്കീലും സൈക്കോളജിസ്റ്റും ഒക്കെ വരൂ .. പിന്നെ പെൺകുട്ടികൾക്കു ഒപ്പം അവരുടെ കഷ്ടകാലത്തിൽ ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന വീട്ടുകാർക്കും സഹോദരങ്ങൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും  എന്റെ സ്നേഹം, അങ്ങനെയും ചില അണയാത്ത പ്രകാശങ്ങൾ  സമൂഹത്തിലിപ്പോൾ ഉണ്ടെന്നത് സന്തോഷം തന്നെ .. അതും തുച്ഛമാണ് .

ഇതെല്ലം ആണുങ്ങളെ കുറ്റം പറയുന്നതായി തോന്നുന്നവർക്ക് എന്റെ നടുവിരൽ നമസ്കാരം  സത്യം കുറ്റമല്ല, സത്യം മാത്രമാണ് . 

NFHS-5 – Health and Family Welfare Statistics in India

Time Use Survey 2024 – Ministry of Statistics.

Research on help-seeking by women experiencing spousal violence in India.

കോ-പാരന്റിംഗ്


 വിവാഹമോചനത്തിന് വേണ്ടി എത്തുന്ന മജോറിറ്റി ആളുകളും സ്വന്തം ഇണയെ വെറുത്തു, മടുത്തു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് വക്കീലിനെ കാണാൻ എത്തുക. ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ശത്രുക്കളായി എത്തുന്നവരിൽ ഒരാൾ കൂടുതൽ ക്ലേശമനുഭവിക്കുന്നുണ്ടാകും, ഒരു വിവാഹത്തിൽ ഏതൊരാളാണോ കൂടുതൽ ഇൻവെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത്, അവർ ഈ ബന്ധത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ആവർത്തിച്ചു ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെടുകയും സ്വന്തം ഇണയാൽ അത് നിരസിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടാണ് വിവാഹ മോചനത്തിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടാവുക.


 പലപ്പോളും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥ വെച്ച് അതായത് ലിംഗപരമായ അസമത്വം കാരണം സ്ത്രീകൾ കൂടുതൽ സഫർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പാരമ്പരാഗതമായ ലിംഗപരമായ പ്രതീക്ഷകൾ സ്ത്രീകളിലേക്ക് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന വിവിധ റോളുകൾ അത്രയും മാനസികവും ശാരീരികവുമായി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതാണ് എന്നത് പറയാതെ വയ്യ.  


എല്ലാ വിവാഹത്തിലും കൂടുതൽ സഹിക്കേണ്ടി വന്ന ആൾ ഈ ഒരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്താൻ വേദനയുടെ മഹാപർവം കടന്നിട്ടുണ്ടാകും. മുൻകൈ എടുക്കുന്ന ഇത്തരം ആളുകളുടെ മാനസിക ആരോഗ്യമെല്ലാം ഈ വിവാഹ ബന്ധത്തിന്റെ കഠിനതയിൽ അലങ്കോലമായിട്ടുണ്ടാകും. അത് ആ ഇണയെ ഒഴിവാക്കിയാൽ തിരിച്ചു പിടിക്കാവുന്നതും ആണെന്നുള്ളതാണ് സത്യം. 


അതേ സമയം പ്രണയവും സ്നേഹവും ഒരിത്തിരിയെങ്കിലും വിവാഹിതർക്കിടയിൽ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ ലോകത്ത് ഒരു ശക്തി വിചാരിച്ചാലും അവരെ വേർപിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഒരു impulsive ആയ ചിന്ത കൊണ്ട് ഒരാളും വിവാഹ മോചനത്തിലേക്ക് പൊതുവെ എത്താറില്ല. ഇനി മറ്റൊരു പ്രണയത്തിൽ വീണാൽ പോലും വീണ്ടു വിചാരത്തോടെ അത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചോ , അല്ലെങ്കിൽ അവരെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചോ കുടുംബത്തെ കൊണ്ട് പോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് കണ്ടുവരാറുള്ളത്. അല്ലാതെ ഒരു വക്കീൽ വിചാരിച്ചാൽ ഒരാളെയും വിവാഹമോചനത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ സാധിക്കില്ല.  


ഒരു മീഡിയേറ്റർ എന്ന നിലയിൽ നിരവധി വിവാഹ മോചന കേസുകളിൽ ഇടപെട്ടിട്ടുള്ള ഒരാൾ എന്ന നിലയിൽ കണ്ടിയിട്ടുള്ളത് വെറുപ്പിന്റെ പാരമ്യത്തിലാണ് 99% ആൾക്കാരും എന്റെ അടുത്ത് എത്തിയിട്ടുള്ളത് . അവരെ ആദ്യം തന്നെ ഞാൻ ചെയ്യിക്കുന്ന ഒരു എക്സർസൈസ് ഉണ്ട്, എങ്ങനെയൊക്കെ പരസ്പരം ഡിപെൻഡഡ് അല്ലെങ്കിൽ entangled ആണ് എന്ന ലിസ്റ്റും , അത് ഒറ്റയ്ക്ക് ഡീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്നറിയാൻ അതെങ്ങനെ സോൾവ് ചെയ്യും കൂടെ എഴുതണം . പൊതുവെ പരസ്പരവും ഡിപെൻഡഡ് ആയ കാര്യങ്ങൾ വളരെ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും ആൾറെഡി. പിന്നെയും അവസാനമില്ലാത്ത നിൽക്കുക കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങൾ ആകും , അവരുമായുള്ള ഇമോഷണൽ കണെക്ഷൻ ബാക്കി ഉണ്ടാകും.


പരസ്പരം ചെളി വാരി എറിയുന്നതിലും ഒരാൾ കൂടുതൽ ഇരയായിരിക്കും, ഇതിലെ വാശി കൂടുതൽ ഉള്ള ആൾ കുട്ടികളോട് കൂടുതൽ അറ്റാച്ഡ് ആയിട്ടുള്ള ആൾക്കെതിരെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്പോയിൽ ചെയ്തും മാനിപുലേറ്റ് ചെയ്തും തിരിക്കും, അത് കുഞ്ഞുങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്, അപ്പുറത്തെ സൈഡിൽ ഉള്ള ആൾക്കുള്ള നല്ല പണി ആണെന്നുള്ളതാണ് സത്യം. 


അമ്മമാർ ആണ് പ്രധാനമായും ഇതിനു ഇരകൾ ആകാറുള്ളത് , നമ്മുടെ സമൂഹം കല്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുള്ള കാല്പനിക 'അമ്മ സങ്കല്പത്തിൽ കുട്ടികളെ എല്ലാം തികഞ്ഞവർ ആയി വളർത്തി വലുതാക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യയായി അവർ തന്നെ അവരെ കാണുന്നത് കൊണ്ടാണ് . 


മക്കളെ പിരിയാതിരിക്കാൻ എന്തും ചെയ്തു കളയും അവർ. കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി മോശം ബന്ധം അവർ സഹിക്കുന്നതും പതിവാണ് , അത് കുട്ടികളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഡീപ്പ് ട്രോമകൾ , ബിഹേവിയറൽ ഡിസോർഡേഴ്സ് എന്നിവയ്ക്ക് കണക്കില്ല. പക്ഷെ അവരുടെ വിചാരം മാതാപിതാക്കൾ വഴക്കിട്ടായാലും ഒന്നിച്ചു നിന്നാൽ മക്കൾ പുണ്യാത്മാക്കൾ ആകുമെന്നാണ്


വിദേശത്ത് ആണെങ്കിൽ സ്ത്രീകൾ അത് ഒരു അവസരം ആക്കി എടുത്ത് , നല്ല ജോലിയും വിദ്യാദ്യാസവും നേടാൻ ആ കാലം ഉപയോഗിക്കും, അതെ പോലെ തന്നെ മനോഹരമായി കോ പാരന്റിങ്ങ് അവർ അവിടെ നടപ്പിലാക്കാറുണ്ട് . ഇവിടെ കോ പേരന്റിംഗ് എന്ന് കേട്ടാലേ ഇനിയും അവളെ / അയാളെ സ്നേഹിക്കാനും സഹിക്കാനും വയ്യ വക്കീല എന്ന പുലമ്പും. എന്താണ് co പേരന്റിംഗ് എന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് തളരാറുണ്ട് ഞാൻ . വിവാഹമോചനം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരിക്കലും കാണാൻ ഇടവരാതിരിക്കാനാണ് കൂടുതൽ ആളുകളും ശ്രമിക്കാറുള്ളത് . 


ഒരു വിവാഹബന്ധം അവസാനികുമ്പോഴും, മാതാപിതാക്കളെന്ന നിലയിലുള്ള കുട്ടികളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല. മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ പേരിൽ കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ ബാല്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടിലുള്ളവർക്ക് ഒരു ആനന്ദമാണ് . 


വിവാഹമോചനത്തിനുശേഷം പരസ്പരം ശത്രുക്കളായി കഴിയുന്നതിനുപകരം, കുട്ടികളുടെ സന്തോഷത്തിനും സുരക്ഷിതമായ ഭാവിക്കും വേണ്ടി പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും സഹകരണത്തോടെയും മുന്നോട്ടുപോകാൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിയണം.


വിവാഹമോചിതരായ കുടുംബങ്ങളിൽ സമാധാനവും സ്നേഹവും പരസ്പര ബഹുമാനവും വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അത് കണ്ടു വളരുന്ന കുട്ടികൾ കൂടുതൽ നല്ലവരാവുകയേ ഒള്ളൂ.


 മാതാപിതാക്കളെന്ന നിലയിലുള്ള സ്ഥാനത്തെ പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കുക അതനുസരിച്ച് പൊതുവേദികളിൽ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം പോവുകയും പെരുമാറുകയും ചെയ്യുക . കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, ഭാവി എന്നിവ സംബന്ധിച്ച പ്രധാന തീരുമാനങ്ങളിൽ സഹകരിക്കുക. അല്ലാതെ പരസ്പരം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച് അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് മത്സരമാക്കരുത് . കുട്ടികളുടെ സാമ്പത്തികവും വൈകാരികവുമായ ആവശ്യങ്ങൾ പരസ്‍പരം ഷെയർ ചെയ്തു ചെയ്തു കൊടുക്കുക , എന്റെ മക്കൾക്ക് അവളുടേത് അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടേത് വേണ്ടെന്ന് വാശിപിടിച്ച് കുട്ടികളുടെ അവകാശനങ്ങളെ റദ്ദ് ചെയ്യരുത് .  


പിന്നെ മലയാളികൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കലയാണ് ബന്ധുക്കൾ വഴി വിവാഹമോചിതയായ പങ്കാളികളുടെ കുറ്റം പടർത്തുക എന്നത് , ഇത്തരം അപമാനിക്കൽ കുട്ടികളെ മോശം ശീലങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാനല്ലാതെ ഒന്നിനും ഉതകില്ല. ഇതൊക്കെയാണ് നോർമൽ എന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ധരിച്ചു കളയും , അവരുടെ ജീവിതത്തിലും ഇതൊക്കെ ആവർത്തിക്കാൻ കൂടുതൽ സാധ്യത ഉണ്ട് . 


മറ്റൊന്ന്, അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പറയാനുള്ള കുറ്റങ്ങൾ പരസ്പരം എത്തിക്കാൻ പങ്കാളികൾ കുട്ടികളെ സന്ദേശവാഹകരാക്കൽ, അതിലും വലിയ മോശം പരിപാടി വേറെയില്ല . കുട്ടികളെ പക്ഷം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നിർബന്ധിക്കരുത് കാരണം കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളോട് ഒട്ടും ബഹുമാനം ഇല്ലാതാകാനേ ഇതൊക്കെ ഉപകരിക്കൂ. 


 കഴിഞ്ഞകാലത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ, പരസ്പരം പഴിചാരൽ, പ്രതികാരം, ഭീഷണിയും മാനസിക പീഡനവും ഒക്കെ ഒന്ന് പരസ്പരം നിർത്തി , വ്യക്തിപരമായ വിരോധത്തേക്കാൾ, വാശിയേക്കാൾ സംതൃപ്‌തിയെക്കാൾ കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമത്തിന്, അവരോടുള്ള സ്നേഹത്തിനു ഒക്കെ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തു നോക്കൂ, ഈ വഴക്കുകളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ആയിരം ഇരട്ടി സമാധാനം ലഭിക്കും . 


വിവാഹമോചനം കുട്ടികൾ തീരുമാനിക്കുന്നതല്ല. അതിന്റെ വൈകാരികമായ വില കുട്ടികൾ നൽകേണ്ടതുമില്ല. പകരം ആശയകുഴപ്പമില്ലാത്ത , മാനസിക ആരോഗ്യമുള്ള , ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ആത്മാഭിമാനമുള്ള , അഭിപ്രായവ്യത്യസങ്ങൾ മാന്യമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അറിയുന്ന, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾ ആയി കൂടെ ? വിവാഹ മോചിതർ ആയാലും അതൊക്കെ സാധ്യമാണ് എന്ന് കൂടെ പറയുന്നു .

കോ-പാരന്റിംഗ് എന്നത് മുൻ പങ്കാളിയെ വീണ്ടും സ്നേഹിക്കുക എന്നതല്ല. സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി മറ്റേ മാതാപിതാവിനോടും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ സഹകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് . ആരാണ് നല്ല മാതാപിതാവ് എന്ന മത്സരം അല്ല ഇതെന്നും കൂടെ മനസിലാക്കണം.

Thursday, 29 October 2026

ജീവിതത്തിന്റെ കിന്റ്സുഗി

ശക്തരായ , ചില മോശം സന്ദർഭങ്ങൾ തരണം ചെയ്തു ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ആയ മനുഷ്യരോട് ചുറ്റുമുള്ള ഒരു വിധപ്പെട്ട മനുഷ്യർ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട് 
"നിങ്ങളുടെ സാഹചര്യങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ നിങ്ങളെ നീയാക്കി മാറ്റിയത്. അത്രയൊന്നും നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഇത്ര ശക്തയാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന്!"

 ഞാനിത് ഒരു പാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്

അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഓർക്കാറുണ്ട് , എന്താണ് അവർ പറയുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ ? അപമാനം , വേദന , ഒറ്റപ്പെടൽ , പട്ടിണി , പരിഹാസം , പരസ്യ നിന്ദ , അപമര്യാദകൾ , അടി, ആക്രോശങ്ങൾ, സഹനങ്ങൾ , അധിക്ഷേപിക്കൽ... എനിക്കറിയില്ല മലയാളത്തിലെ ഏതൊക്കെ മോശം വാക്കുകൾ കൂട്ടി പറഞ്ഞാലാണ് അവയെ എല്ലാം അടയാളപ്പെടുത്താനാകുക എന്ന്

 അതായത് എന്റെ വളർച്ചയുടെ, ഇപ്പോഴത്തെ സന്തോഷത്തിന്റെ, സമാധാനത്തിന്റെ , സ്നേഹത്തിന്റെ , സ്വപ്നങ്ങളുടെ എല്ലാ ക്രെഡിറ്റും എന്നെ അപമാനിച്ച മനുഷ്യർക്കും എന്നെ മുറിവേൽപ്പിച്ച ചുറ്റുപാടുകൾക്കും, അതിജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതയാക്കിയ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും കൊടുക്കുകയാണോ നിങ്ങൾ ? 

അപമാനം ഒരു മൂലധനമാണെന്നും വിഷലിപ്തമായ ബന്ധങ്ങൾ നല്ല ഗുരുക്കളാണെന്നും അടികൊണ്ടു തന്നെ വേണം ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ കരുത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യം, സമാധാനത്തിന്റെ കോട്ട പടുത്തുയർത്തുന്നതെന്നും ആണോ നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ? 
പക്ഷേ, എനിക്ക് ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. 

ഈ അപമാനങ്ങളെ വാഴ്ത്തുന്നതിനുപകരം, സ്നേഹവും കരുതലും മനസ്സിലാക്കലും നിറഞ്ഞ ഒരിടത്തിലാണ് ആ മനുഷ്യർ ഇതേ ബുദ്ധി വെച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഇതിലും എത്രയോ മനോഹരമായേനെ ആ ജീവിതം എന്നോർത്തിട്ടുണ്ടോ ?

 നല്ല സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് ശക്തരായ മനുഷ്യരെ വാർത്തെടുക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്തിനാണ് ? 

മറ്റൊരു ചുറ്റുപാടിൽ ആയിരുന്നു ഞാനെങ്കിൽ കൂടുതൽ ശക്തയായേനെ. സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കാനും വിശ്വാസത്തിൽ സമാധാനിക്കാനും , ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ആസ്വദിക്കാനുമുള്ള അനായാസതയും ഞാൻ കൈവരിച്ചേനെ .. ഞാൻ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായേനെ. മറ്റൊന്നും സംഭവിക്കാനില്ലെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചേക്കാമെന്ന് എപ്പോഴും കരുതിയിരിക്കേണ്ടിവരാത്ത, വൈകാരികമായി കൂടുതൽ സ്ഥിരതയുള്ള ഒരാളായേനെ. സ്നേഹം കാണിക്കുന്നത് വയലൻസ് കാണിച്ചല്ലെന്നു പഠിച്ചേനെ.. 

എന്റെ സർഗാത്മകതയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും ആർദ്രതയ്ക്കും സ്വയം തിരിച്ചറിയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും കൂടുതൽ ഇടം ലഭിച്ചേനെ. 

വിഷലിപ്തമായ ചുറ്റുപാടുകൾ അപകടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു ചുറ്റുപാടിലും വലിയ സന്തോഷങ്ങളിലും , എല്ലായ്പ്പോഴും അപകടം , അല്ലെങ്കിൽ സങ്കടം വരുമെന്ന് വെറുതെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചെനേ.

അപമാനങ്ങൾ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള കവചങ്ങൾ തീർക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് . എന്നാൽ ആദരവിനും , എന്റെ മൂല്യം ഓരോ ദിവസവും ആർക്കുമുന്നിലും തെളിയിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് സ്വസ്ഥ ജീവിതം എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയേനെ. 

അതെ, ഞാൻ വളർന്നു, ഞാൻ അതിജീവിച്ചു. ഒരിക്കലും പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത പാഠങ്ങൾ ഞാൻ പഠിച്ചു. ഒരിക്കലും ആവശ്യമായി വരരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച കരുത്തുകൾ ഞാൻ നേടിയെടുത്തു. 

പക്ഷേ, ഞാൻ ഇന്നത്തെ ഞാനായത് , ആ വേദനകൾ തന്നവർ കാരണമെന്ന് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല, വിശ്വസിക്കുകയും ഇല്ല ... 

എന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ കരുത്ത് എന്റേതാണ്, എന്നെ മുറിവേൽപ്പിച്ചവരുടേതല്ല

.താഴേക്ക് തള്ളിയിട്ടശേഷം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു എന്നതുകൊണ്ട് എന്നെ തള്ളിയിട്ടത് കൊണ്ട് ഞാൻ എണീറ്റ് നില്ക്കാൻ പഠിച്ചു എന്ന് പറയരുത് .. 

ക്രൂരതയെ തിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു എന്നതുകൊണ്ട് ക്രൂരത അനിവാര്യമായൊരു ഗുരുവാകുന്നില്ല. അനാരോഗ്യകരമായൊരു ചുറ്റുപാടിനെ ഞാൻ അതിജീവിച്ചു എന്നതുകൊണ്ട് എന്റെ വളർച്ചയുടെ മുഴുവൻ അവകാശവും ആ ചുറ്റുപാടിന് നൽകേണ്ടതുമില്ല. 

സ്നേഹം നിറഞ്ഞൊരു ചുറ്റുപാടിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയായിരിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് ഒരിക്കലും അറിയാൻ കഴിയില്ല. അതേ ധൈര്യം ഉള്ളിലേറ്റിക്കൊണ്ടുതന്നെ, പക്ഷേ ഹൃദയത്തിൽ ഇത്രയധികം ഭാരമില്ലാതെ ഞാൻ ജീവിച്ചേനെ. അതേ ബുദ്ധിശക്തിയോടെ, പക്ഷേ ഭയം കുറഞ്ഞ ഒരാളായി വളർന്നേനെ. അതേ ആഴമുള്ള വ്യക്തിത്വത്തോടെ, ഇത്രയധികം മുറിവുകളില്ലാതെ(trauma) ഞാൻ ജീവിച്ചേനെ. 

നിങ്ങൾക്കറിയാമോ വേദനകളും അപമാനവും കടന്നു വളർന്നു വലുതായവർ ചുരുക്കമാണ്, പകരം വഴിയിൽ ഇല്ലാതായി പോയ ആയിരങ്ങളാണ് കൂടുതൽ , അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളോട്, അവരുടെ ജീവിതങ്ങളോട് നിങ്ങൾക്ക് പറയാൻ ഇതേ ഫിലോസഫി തന്നെയാണോ ഉള്ളത് ? 

ദയവ് ചെയ്ത് ഇത് വായിക്കുന്ന നിങ്ങൾ എങ്കിലും ഇനി ഒരിക്കലും ആ മണ്ടത്തരം പറയരുത്. പറയുന്ന മനുഷ്യരോട് ചോദിക്കൂ, അവർ ഏത് പക്ഷത്താണ് നില്കുന്നത്, ക്രൂരരുടെ കൂട്ടത്തിലോ അതോ വേദനകൾ സഹിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തിലോ ? നിങ്ങൾ എത്ര വേദന അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ? 

പണ്ട് ചീട്ടു കളിക്കുമ്പോൾ തള്ളിയവനോട് മരിക്കും വരെ മിണ്ടില്ല ശപഥം എടുത്തവനും ഈ മണ്ടത്തരം എഴുന്നള്ളിക്കും , കല്യാണത്തിന് വിളിച്ചില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു കുടുംബത്തോടെ മിണ്ടാത്തവർ പോലും ഇത് പറയും , ഇത്തരം ക്രൂരതയ്ക്ക് ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ചുക്കാൻ പിടിച്ചവരും ഇത് എഴുന്നള്ളിക്കും . കാരണം അവരിത് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല , അവർക്കിത് ന്യായീകരിക്കാൻ എളുപ്പമാണ് . 

അതിജീവനം ഒരു നേട്ടം തന്നെയാണ് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു ,പക്ഷെ മനുഷ്യരുടെ കരുത്ത് അളക്കാനുള്ള മാനദണ്ഡം, ആ മനുഷ്യൻ എത്രത്തോളം വേദന സഹിച്ചു എന്നത് മാത്രമാകരുത്. 

ഇനി വളരാനുള്ള ചുറ്റുപാട് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ഒരു വരം കിട്ടുമെങ്കിൽ ലജ്ജിക്കാതെ ഞാൻ ആർദ്രമായ മനുഷ്യരെ തിരഞ്ഞെടുക്കും. വയലൻസ് ഇല്ലാത്ത കുടുംബം തിരഞ്ഞെടുക്കും...നിബന്ധനകളില്ലാത്ത ആദരവ് തിരഞ്ഞെടുക്കും. ഭയമില്ലാത്ത സ്നേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കും. 

കാരണം, ഓരോ ദിവസവും കൊടുങ്കാറ്റിനെയും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാനല്ല എനിക്കിപ്പോൾ ആഗ്രഹം. മറിച്ച് സമാധാനത്തോടെ, മുറി കൂടാത്ത മുറിവുകളുടെ ഓർമ്മയില്ലാതെ ജീവിക്കാനാണ് എനിക്കാഗ്രഹം.

 അത് കൊണ്ട് കടന്നു പോന്ന ഒരു വേദനകളോടും എനിക്ക് നന്ദിയില്ല, മുറിവുകൾ ഏൽപ്പിച്ചവരോടും നന്ദിയില്ല. 
ഇവയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ സമാധാനത്തിന്റെ ഇറുകെ പൂത്ത ഒരു വനമായിരുന്നേനെ! 
സ്നേഹത്തിന്റെ അപോസ്തലയായേനെ! 
ഉത്കണ്ഠകൾ കുറഞ്ഞ ശാന്തതയുടെ ആട്ടിൻപറ്റമായേനെ! 

നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടില്ലേ കിൻ്റ്സുഗിയെ കുറിച്ച് , പാത്രങ്ങൾ ഉടഞ്ഞാൽ അവ അരക്ക് കൊണ്ട് ഒട്ടിച്ച്, സ്വർണ പൊടി കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച് ഉടഞ്ഞ പാത്രങ്ങളെ വീണ്ടും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന പരമ്പരാഗത ജാപ്പനീസ് കല.

 തകർന്നതുകൊണ്ടല്ല ആ പാത്രം മനോഹരമായത്. തകരും മുൻപ് അത് അതിലും സുന്ദരമായിരുന്നു . തകർന്നതിൽ നിന്ന് അത് കര കേറിയപ്പോഴും ആ വിള്ളലുകൾ അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട് . ആ വിള്ളലുകളെ ഒന്നു സുന്ദരമാക്കി എന്നത് കൊണ്ട് ആ വിള്ളൽ കാണാതാകില്ല, വിള്ളൽ വീണതിനു ശേഷം അത് വേറെ ഒരു പാത്രമാണ്, പഴയ ആ പാത്രമല്ല! ചില പാത്രങ്ങൾ വീഴ്ചയിൽ വല്ലാതെ പൊടിഞ്ഞു പോകുമെത്രെ , അവയെ വീണ്ടും കൂട്ടി ചേർക്കാൻ പറ്റുകയേ ഇല്ലത്രെ. കിൻ്റ്സുഗി എന്നത് തകർന്നതിനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന കലയാണ്, അല്ലാതെ തകരാതെ നിൽക്കുന്നതിനെ തകർക്കാനുള്ള ന്യായീകരണമല്ല. 

ആർക്കെങ്കിലും തകർന്നവരെ ഒട്ടിക്കുന്ന കിൻറ്സുഗി കലാകാരനോ കലാകാരിയെ ആക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ ആകൂ, അല്ലാതെ തകർക്കാൻ കൂട്ട് നിൽക്കാതിരിക്കൂ ..

 പറഞ്ഞത് ഇത്രയേ ഒള്ളൂ .. 

ക്രൂരതയെ അതിജീവിക്കാതെ തന്നെ ദയ പഠിക്കാൻ പറ്റും മനുഷ്യരെ! ആത്മാഭിമാനം തിരിച്ചറിയാൻ അപമാനവും സഹിക്കേണ്ടതില്ല. കരുത്തുള്ളവരാകാൻ വിഷലിപ്തമായ സാഹചര്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കേണ്ടതുമില്ല. 

ഒരുപക്ഷേ, അതേ വ്യക്തി സ്നേഹവും ആദരവും വൈകാരിക സുരക്ഷിതത്വവും നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് വളർന്നിരുന്നതെങ്കിൽ, അവർക്ക് അതിലും മനോഹരമായൊരു വ്യക്തിത്വമായി പൂത്തുലയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാണ്

Thursday, 15 October 2026

ഒരു യാത്രാമൊഴി (കഥ )

 

 ചില സംഭാഷണങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് ആരുമറിയാത്ത  ഇടങ്ങളിലാണ്. പേരുകൾ മറച്ചുവെച്ച്, സ്വത്വത്തെ  മറയ്ക്കു പിന്നിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവരിങ്ങനെ എല്ലാരേയും പറ്റിച്ചേ എന്നൊരു കുസൃതി ന്നുണഞ്ഞായിരിക്കും ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകുക...

പേരില്ലാത്ത ഒരു അപരിചിതനോട് സംസാരിക്കുന്നതിൽ എനിക്കും എന്തോ ഇഷ്ടമുണ്ട് അതിൽ അനാവശ്യമായ ഒരു സൗന്ദര്യം തോന്നാറുണ്ട്..

ആരാണ് പറഞ്ഞത് വാക്കാണ് സത്യമെന്ന്, കരുണാകരഗുരുവാണത്  പറഞ്ഞത്, പണ്ടത് കേട്ടപ്പോൾ വാക്കല്ലേ മാറ്റാൻ  പറ്റൂ അതിലല്ലേ  എല്ലാ അസത്യങ്ങളും എന്നോർത്തിരുന്നു.  ആ ശിശു ഇന്നും എന്റെയുള്ളിൽ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.   

പിന്നെയെപ്പോഴാണ് വാക്കെനിക്ക് സത്യമായി മാറിയത്?

അതവരെ കണ്ടപ്പോഴായിരുന്നു, വാക്കുകളിലൂടെ ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ അറിയുന്ന കാഴ്ചയില്ലാത്ത ജഗനെ കണ്ടപ്പോഴായിരുന്നു. കാറ്റും കടലും മഴയും മണലും മനുഷ്യരും അവരുടെ നോട്ടവും ശ്വാസതാളവും വരെ അവൻ ശബ്ദത്തിലൂടെ  അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്, Sehnsucht* (സേൺസൂഖ്റ്റ്)  മുതൽ Resentment* ലൂടെ  saudade* (സൗദാദെ) വരെയുള്ള  വികാരവിസ്മയങ്ങളെ  കുറിച്ചെന്നോട് പറയുമ്പോൾ, അടുത്തിരുന്നു നിത്യൻ എല്ലാ അക്ഷരങ്ങളെയും ചോദിച്ചു, വിരലുകളിൽ മനസ്സിലാക്കി വായിച്ചു നോക്കി , പിന്നെ അതിശയത്തോടെ നിത്യൻ,  അതെല്ലാം   വല്ല  ജീവികളുടെ പേരാണോ  എന്ന്  വിരലുകളിലൂടെ തന്നെ എന്നോട് ചോദിച്ച അന്നാണ് അവനതൊന്നും മനസ്സിലാകില്ലന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് . അവന്റെ ശബ്ദമൊട്ടുമില്ലാത്ത  കാഴ്ചലോകം  ആകെ സമ്മാനിച്ച വികാരങ്ങൾ,  സ്നേഹം , സന്തോഷം, ദുഃഖം, ദേഷ്യം, ഭയം എന്നിവയിൽ മാത്രമാണ്. കാഴ്ചയുടെ നിറങ്ങൾ  മുഴുവൻ ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന  കേൾവിയും സംസാരവും ഇല്ലാത്ത  നിത്യനു  ഈ വികാരങ്ങൾ ഒന്നും അറിയുന്നില്ലന്നത് ഞങ്ങളെ  ആത്മാവോളം പൊള്ളിച്ചു.   അത് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്കാനാകാതെ ഞാൻ തലകുനിച്ചു , കേൾക്കാത്തവനാണ് വികാരങ്ങൾ കുറവ് അല്ലേ  എന്ന് ജഗനും നെടുവീർപ്പിട്ടു. കയ്യിൽ നൃത്തം വെക്കുന്ന 3500 വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണ് നിത്യൻ ലോകത്തിലെ  എല്ലാ വികാര വിക്ഷോഭങ്ങളും വിവരിക്കേണ്ടതെന്ന് പിന്നീട് വിരൽമൊഴി വിദഗ്ധയയാരുവൾ  പറഞ്ഞു .  

അപ്പോഴാണ് വാക്ക് സത്യമാണെന്നത് എനിക്ക് മനസിലായത് , വാക്കുകളിലൂടെ അറിയുമ്പോൾ മാത്രമേ കാഴ്ചയ്ക്ക് അർത്ഥമുള്ളൂ എന്നറിഞ്ഞത് ..അന്ന് മുതൽ എന്റെ വാക്കുകൾ എന്നത്തേതിനേക്കാൾ സത്യത്തെ പേറിയാണ് ജനിച്ചു വീണത് .. അപ്പോൾ മുതൽ മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകളിലും ഞാൻ സത്യത്തെ കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി . സംശയത്തിന്റെ മുൾമുനകളെ ഞാൻ എന്നും ഒടിച്ചു നുറുക്കി കളയുമായിരുന്നു.

അതെന്റെ ഒരു ദൗർബല്യമായിരിക്കാം. മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകളെ ഞാൻ അളക്കുന്നത്, എന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്ന  സ്വന്തം സത്യസന്ധത കൊണ്ടാണ്. 

എന്റെയാ  അളവുകോലുകൾ എത്ര വട്ടമെന്നെ വഴിതെറ്റിച്ചതിട്ടും ആ വിശ്വാസം എന്നിൽ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയാണ് ..വാക്കാണ് സത്യം ..വാക്കുകളില്ലെങ്കിൽ  ഞാൻ ഓമനിക്കുന്ന പല വികാരങ്ങളും മരവിച്ച് പോകും ..ഹോ അതൊന്നുമറിയാത്ത എന്നെ എനിക്ക് സങ്കല്പിക്കാൻ പോലും വയ്യ.  

അത്തരം എന്നിലേക്കാണ്, ഒരു വിശദീകരണവും ബാക്കിയാക്കാതെ കടന്നുപോകുന്ന അത്രയും നേരിയൊരു സാന്നിധ്യമായി അയാൾ  ആരെന്നു വ്യക്തമാക്കാതെ കൂടെ കൂടിയത്. ഇന്റർനെറ്റിന്റെ  ചിലയിടങ്ങളിൽ അജ്ഞാതരായിരിക്കുന്ന  മനുഷ്യർ ചിലപ്പോൾ അതിശയകരമായി സ്വതന്ത്രരാകാറുണ്ട്, സാധാരണയായി ഉള്ളിൽ മടക്കിവെക്കുന്ന ചിന്തകൾ അവർക്ക് പുറത്തെടുക്കാം. ആരും നോക്കുന്നില്ലെന്ന തോന്നലിൽ കുറച്ച് കുസൃതിയാകാം.

ആരും വിധിക്കില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ കുറച്ച് ദുർബലരാകാം. എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാതെ കൗതുകപ്പെടാം. തൊഴിലിന്റെ സ്ഥാനമോ , പദവിയോ  സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകളോ അളക്കാൻ വരില്ല, ശ്രദ്ധാപൂർവം നിർമ്മിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്ന കപട  വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പരസ്യവും ആകേണ്ടതില്ല 

അയാളെ തുറന്നു കാണിക്കാൻ മടിയുള്ള അയാൾ, എന്നെ  അറിയുന്നതിൽ അനുഭവിക്കുന്ന ആനന്ദത്തെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാനുള്ളിൽ പുലമ്പി, നീ പോലും അറിയാതെ ആ മറ സ്വയം നീക്കി നീ എന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങി വരുന്ന ദിവസം ഒട്ടും അകലെയല്ല .. കാരണം ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം  നടക്കാറുണ്ടെന്ന് ..

 എത്രയൊക്കെ കണക്കു കൂട്ടിയാലും മറച്ചു വെച്ചാലും പ്രപഞ്ചം ആരുമറിയാതെ ഒരു വാതിൽ അല്പം തുറന്നിട്ടുണ്ടാകും , അല്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് കുഞ്ഞു കിളി വാതിൽ എങ്കിലും ഉണ്ടകാത്തിരിക്കില്ല ... ലൈക് തേർ  ഈസ് നോ പെർഫെക്റ്റ് ക്രൈം ഇൻ ദി വേൾഡ്, there ഈസ് നോ പെർഫെക്റ്റ് അനോണിമിറ്റി ടൂ..

അപരിചിതത്വത്തിനുള്ളിൽ നമുക്ക് മനസിലാകാത്ത ഒരു  അടുപ്പമുണ്ട്. കൈ നീട്ടി ആ വ്യക്തിയുടെ കൈ പിടിക്കാനാകാത്തത് കൊണ്ട് , നമ്മൾ അവർ ആലോചിച്ചെഴുതിയ

വാചകത്തിലേക്ക് കൈ നീട്ടും, എന്നിട്ടത് സത്യംണെന്നും സ്നേഹമാണെന്നും കരുതും...

അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാനാകാത്തത് കൊണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ കുടിലതയോ സ്നേഹമോ തിരിച്ചറിയില്ല, അപ്പോൾ 

അവരുടെ വാക്കുകൾക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദതകൾ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു നോക്കും. 

അവർ തുറന്നുതരുന്ന ചെറിയ ചെറിയ വിവരങ്ങളിലൂടെ ആ വ്യക്തിയെകണ്ടെത്താൻ നോക്കാമെന്നു മാത്രം . 

 ആ സ്നേഹം  ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് സ്വപ്നം പോലെയാണ് തോന്നാറുള്ളത് , ആരാണെന്നതറിയില്ല, മുഖമില്ല, എന്നാലോ സാന്നിധ്യമായി  കൂടെ ഉണ്ട് താനും ..

രാത്രി വൈകി പെട്ടെന്ന് എത്തുന്ന ഒരു ചിന്തയായി, അറിയാതെ തന്നെ നമ്മളെ പുഞ്ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശമായി , സ്ക്രീൻ ഇരുണ്ടുപോയിട്ടും മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു ഉമ്മയായി ആ സാന്നിധ്യം കൂടെ നില്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

എപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ സ്വപ്നത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം പൊങ്ങി വന്നത് ? ഓർമ്മയില്ല , പക്ഷെ ആ മുഖം വരച്ചു വെച്ചത് പോലെ ഉള്ളിലുണ്ട് . കഥയിലെന്നോണം മുടി നീണ്ട പെണ്ണൊരുത്തിയെ കയ്യ് പിടിച്ചോമനിച്ചയാൾ എന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കടന്നു കയറിയത്. സ്വപ്നത്തിലെ അവരെ ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. ചിരപുരാതനമായ കരിങ്കൽ ശില്പം  പോലെ പിന്നെയും പിന്നെയും ഓർത്തെടുക്കാവുന്ന അത്രയും വ്യക്തമായി അവരെ ഞാൻ കണ്ടെത്തി.  ആർക്ക് തടയാനായി അത് , കാത്തു സൂക്ഷിച്ച അവരുടെ അജ്ഞാതവാസം കളഞ്ഞ എന്റെ മനസ്സേ നിനക്കൊരുമ്മ. 

എന്തൊരു ലോകമാണിത്, വരച്ചെടുത്ത മാപ്പു പോലെയാണ് ഓരോ മനുഷ്യ ജീവിതവും , അത്രയധികം പരസ്യമായ ജീവിതങ്ങൾ  തന്നെ ...പറഞ്ഞറിഞ്ഞ ചില്ലറ വിശേഷങ്ങളിലൂടെ ആ സ്വപ്നത്തിലെ മുഖമതു തന്നെയെന്നൊരു  സർട്ടിഫിക്കേറ്റ് തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ, അന്നത്തെ ദിവസം വന്നത് അയാളുടെ വിളിയായിരുന്നു .. യു ട്യൂബിലെ അയാൾക്കും എന്റെ ഫോണിലെ അയാൾക്കും  ഒരേ വശ്യതയാർന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു .. 

പിന്നെയാണ് അയാളെ അറിയില്ലെന്ന നടനത്തിന്റെ  വിചിത്രമായ രസം എന്നിൽ പടരാൻ തുടങ്ങിയത് .. അതാസ്വദിക്കുവന്നതായി പിന്നീടെന്റെ ഇഷ്ടം ... 

പക്ഷേ അതിലും രസകരമായ മറ്റൊന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇപ്പോഴെനിക്ക് തോളെല്ലുകൾ ഒതുക്കി  അയാൾ നടക്കുന്നതും  വലിയ വാ  മുഴുവൻ തുറന്നു ചിരിക്കുന്നതും, സംസാരിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ഡാൻസ് കളിക്കുന്ന കൈവിരലുകളും എല്ലാം ഊഹിക്കാൻ  പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോരാത്തതിന് അയാളിൽ അനുരക്തയയാരുവൾ കൂടെ ഇരിക്കുന്നതും കൂടെ ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ നോക്കി ഞാൻ ഉള്ളിൽ കണ്ണിറുക്കി കളിച്ചു. 

അയാളുടെ രതിചായ്‌വിനനുസരിച്ച് ഞാൻ പാകപ്പെട്ടെന്നോർത്ത്, അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പല  കെട്ടുകളും അഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ ഞാൻ അമർത്തി പിടിച്ചു ചിരിച്ചു. എന്റെ ചിരി കേട്ട് അയാൾക്ക് ദേഷ്യം വരേണ്ടല്ലോ! 

എന്റെ ആത്മഭാഷണങ്ങൾക്ക് ഒരു ചെവി തന്നിരുന്ന അതെ നിമിഷങ്ങളിൽ തന്നെ  മറ്റൊരുവളോട് രതിനിർഭരമായ  പെരുമാറുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്. കാരണം പലവേലകൾ ഒന്നിച്ച് ആണുങ്ങൾക്കൊക്കില്ലന്നല്ലേ ലോകം പറയുന്നത്. 

എന്റെ ഭയങ്ങളെ എന്റെ ചിന്തകളെയും അരക്ഷിതാവസ്ഥയെയും സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങളും എത്ര  ക്ഷമയോടെയാണ് അപ്പോഴും  കേട്ടിരുന്നത് !

 യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തൊരു അടുപ്പം എന്ന് കരുതിയിരുന്നു.  യാതൊരു ലക്ഷ്യവും ഇല്ലാതെ, പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാരം ഇല്ലാതെയായിരുന്നു  ആ അടുപ്പം എന്നിൽ വളർന്നു വന്നത്.  എന്നെ പറ്റിയുള്ളതെല്ലാം ഓർത്തോർത്തു വെക്കുന്ന അയാളുടെ ഓർമ്മയോടു പോലും എനിക്ക് സ്നേഹമായിരുന്നു.  

രണ്ട് വാക്ക് അയാളോട് പറയാതെ വയ്യ 

എത്രത്തോളം ആർദ്രമായിരുന്നു നിന്നിലെക്കെന്നെ പാകപ്പെടുത്തൽ, കഴുത്തിൽ വീണ തുകൽ ബന്ധനം ഞാൻ അറിയാതെ പോകുന്നത്ര ആർദ്രമായിരുന്നു.  ആത്മബന്ധം എന്ന് കരുതിയതെല്ലാം  നിന്റെ ആവശ്യങ്ങളിലേക്കെന്നെ  പാകപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്ന്   തിരിച്ചറിയാൻ  ഇത്തിരി വൈകി , കാരണം വാക്കാണ് സത്യമെന്നും , അതാണ് സ്നേഹമെന്നും കരുതുന്ന പമ്പരവിഡ്ഢിയല്ലേ ഞാൻ , എന്നെ പറ്റിച്ചെന്ന ആനന്ദം നിന്റെ കണ്ണിൽ ഞാനിപ്പോൾ കാണുന്നുണ്ട് .. എന്നിരുന്നാലും   സ്നേഹം ഉപയോഗിച്ച് എന്റെ അതിരുകൾ മറികടക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ല. 

തണുത്ത് തണുത്ത് പോകുന്ന മറുപടികൾക്കിടയിൽ നിന്നൊരു ദിവസം മടുത്തപ്പോഴാണ് ഞാൻ പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നത്

 അപ്പോഴെന്തിനാണ്  നീ  വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ എത്തിച്ചു നോക്കുന്നത്?

 ഇല്ല, നിന്റെ സൗകര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് പാകപ്പെടാൻ എനിക്കു സാധ്യമല്ല

 കാരണം ഇപ്പോൾ നേടിയതെല്ലാം എന്തെല്ലാം കഠിന യുദ്ധങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് എനിക്ക് ലഭിച്ചതെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലാകുമോ? ഒട്ടും സാധ്യത ഇല്ലന്നറിയാം കാരണം 

വിശേഷഭാഗ്യങ്ങളുടെ  തങ്കത്തൊട്ടിലിൽ കിടന്നു വളർന്ന നിനക്ക് അതിന്റെ മൂല്യം എങ്ങനെ അറിയാനാണ്!

തോന്നുമ്പോൾ പെയ്തിറങ്ങുന്ന താന്തോന്നിയായ മഴകാലത്ത് ഉണക്കാൻ ഇട്ട തുണി പോലെ സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും യന്ത്രമല്ല ഞാൻ.

എന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ നീ വരാതിരിക്കു, എനിക്ക് നിന്നോട് വിട പറയാൻ വിഷമമായതുകൊണ്ടാണ്, നമുക്ക് വിടപറയാതെ വേർപിരിയാം, നീ ഒരിക്കലും എന്റേതല്ല എന്നെനിക്കറിയാം ഞാനാണെങ്കിൽ നിന്നിലേക്ക് പാകപ്പെടാൻ ഒരിക്കലും മനസ്സില്ലാത്തവളും

 എന്റെ ശാന്തതയെ ശാപമാക്കി മാറ്റാതെ വഴിയിലൊരിക്കലും എത്തി നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കൂ  പ്രിയനിറഞ്ഞ  അപരിചിതനേ.  



***************************************


*Sehnsucht (സേൺസൂഖ്റ്റ്)ജർമൻ  : നമുക്ക് കൃത്യമായി നിർവചിക്കാനോ പേരിട്ടു വിളിക്കാനോ കഴിയാത്ത എന്തിനെയോ കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ആഗ്രഹവും തീവ്രമായ ലോങ്ങിങ് .


*Resentment:  ഒരാൾ നമ്മളോട് ചെയ്ത അനീതിയുടെയോ വേദനിപ്പിച്ച പ്രവൃത്തിയുടെയോ പേരിൽ മനസ്സിൽ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന നീരസവും അമർഷം 


*Saudade (സൗദാദെ):  പോർച്ചുഗീസ് : അരികിലില്ലാത്ത ഒരാളോടോ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കാലത്തോടോ ഉള്ള മധുരം കലർന്ന വേദനയാർന്ന ഓർമയും ആഗ്രഹവും. ഒരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാനിടയില്ലെന്ന അറിവിനൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന വിരഹം.