പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന, അപ്പുറത്തെ സൈഡിൽ നിൽക്കുന്നവരുടെ ജീവിതത്തെ ബഹുമാനിക്കാനും, കഴിയുന്ന സമയത്ത് പരസ്പരം കൂടെയുണ്ടാകാനും കഴിയുന്ന ഒരു ശാന്തമായ ഇടമായിരിക്കണം സൗഹൃദം. .
എന്നാൽ ഈ സ്നേഹഭ്രാന്തുള്ള മനുഷ്യർ പതിയെ ആ സൗഹൃദത്തെ ഒരു പരീക്ഷയാക്കി മാറ്റും. സ്നേഹത്തിനും ഒരുമിച്ചു കിട്ടുന്ന സമയത്തിനും എല്ലാം ഗ്രേഡുകൾ ഇട്ടു കളയും. ആ പരീക്ഷയിൽ ഏത് ഗ്രേഡിലാണ് നമ്മുടെ സൗഹൃദം നില്കുന്നതെന്ന് നിർവചിച്ചു കളയും..
സ്നേഹവും കരുതലും എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നതിന് അവർക്ക് അവരുടേതായ സ്വന്തമായ നിർവചനങ്ങളുണ്ടായിരിക്കും.. ചില വാക്കുകളും ചില സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളും , അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമയത്ത് തന്നെ വന്നു അവരുടെ അന്വേഷണങ്ങൾക്ക് പ്രത്യാഭിവാദനങ്ങൾ ചെയ്യണമെന്ന് നിർബന്ധവും ഉണ്ടാകും.
അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച രീതിയിൽ അത് പ്രകടിപ്പിക്കാതിരുന്നാൽ പിന്നെ പരാതികൾ തുടങ്ങുകയായി.
അപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവരുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കു പിന്നിലെ കാരണങ്ങൾ അറിയാൻ സ്നേഹഭ്രാന്തുള്ളവർക്ക് താല്പര്യമുണ്ടാകാറില്ല. അവരുടെ തിരക്കുകൾ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ , മാനസികവും ശരീരികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ അവർ ഓർക്കുക പോലുമില്ല.
ചിലപ്പോൾ സ്നേഹം പോലും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മനസ്സിന് ശേഷിയില്ലാത്തത്ര ക്ഷീണിച്ചുപോകുന്ന ദിവസങ്ങൾ ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും ഉണ്ടെന്നത് മനസ്സിലാക്കുകയേ ഇല്ല.
പകരം നീ എന്ത് ക്രൂരയാണ്, സ്നേഹമില്ലാത്തവൾ,എന്നെ ഒഴിവാക്കി, എന്നെ വേണ്ടല്ലേ.. എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു, 'എന്റെ' 'ഞാൻ' 'എന്നെ'എന്ന പല്ലവികളിൽ മാത്രം മുഴുകി സ്വാർത്ഥത മാത്രം ചൊരിഞ്ഞു തരും.
“നിനക്ക് സുഖമാണോ?” എന്നതിന് പകരം “നിനക്ക് എന്നെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിൽ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?” എന്നത് മാത്രം ഉണ്ടാകും..
എന്തൊരു കഷ്ടപ്പാടാണെന്ന് ഓർത്തു നോക്കൂ..
സ്നേഹം ഉണ്ടെന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഒക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിക്കേണ്ടി വരിക. അതും സാക്ഷ്യപെടുത്താൻ മനസ്സ് മാത്രമുള്ള ഒരു സുന്ദരമായ അനുഭവത്തെ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തികൾക്കൊണ്ടും അവരുടെ നിർവചനത്തിൽ എത്താതിരിക്കുമ്പോൾ തെളിവ് ചോദിക്കുന്ന അവസ്ഥ.
തെളിവ് കൊടുക്കാമെന്നു വിചാരിച്ചാലോ, അതിലും കഷ്ടമാണ്..ഓരോ ഉത്തരവും തെറ്റായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടാവുന്ന ഒരു പരീക്ഷയെപ്പോലെയാണ് അവരത് എടുക്കുക..
ഇതിങ്ങനെ തുടർന്ന്, പതിയെയത് സ്നേഹമായി തോന്നാതാകും. മാനസിക ബന്ധനം ആയി മാറും.. അവരെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴേ ഭയം തുടങ്ങും.
ഒരാൾ നിരന്തരം സ്നേഹത്തിന് ഉറപ്പും, ശ്രദ്ധയും തേടുകയും . മറ്റേയാൾ അത് നൽകാൻ സമ്മർദ്ദം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വൃത്തികെട്ട കലാരൂപമായി മാറും.. ഈ സമ്മർദ്ദം കൂടുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി അകന്നു പോകും.. അതൊരു സർക്കിൾ ആണ്, അന്ത്യമില്ലാത്ത ഒരു വൃത്തം!
അങ്ങനെ ആ ബന്ധം പരസ്പര മനസ്സിലാക്കലിനെക്കാൾ ഒരാളുടെ വൈകാരിക വിശപ്പിനുള്ള ഭക്ഷണമായി മാറും. ഒരിക്കലും മതിയാകാത്ത ഭക്ഷണം.
അത് വൈകാരിക അടുപ്പമല്ല.
അത് വൈകാരിക സമ്മർദ്ദമാണ്.
സ്നേഹം ഒരു കടമയായി മാറുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥമായ സ്നേഹം പോലും ആ പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാരത്തിനടിയിൽ പതിയെ ഇല്ലാതാകും.
അനാരോഗ്യകരമായി മാറും. ഈ സമ്മർദം അനുഭവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് നല്ലോർമ്മയിൽ നിർത്തുന്നതാണ്. എന്തെങ്കിലും നല്ലത് ആ സൗഹൃദത്തെ കുറിച്ച് ഓർക്കാനെങ്കിലും കാണും. മനസ്സമാധാനവും ഉണ്ടാകും.
സത്യത്തിൽ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, ഇത്തരം തീവ്രമായ അടുപ്പങ്ങളെ,സൗഹൃദമെന്ന് വിളിക്കാനാകില്ല
ഇതൊരു തരം ഭ്രമമാണ്.. നിരന്തരം മറ്റൊരാളുടെ വികാരങ്ങളിൽ മുഴുകിക്കിടക്കുന്നതിനെ ആളുകൾ സൗഹൃദമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നതാണ്..
ആരോഗ്യകരമായ ഒരു ബന്ധത്തിന് വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും അതിരുകളും ഉണ്ട്. നോ പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് അതിൽ പ്രധാനം. നോ പറഞ്ഞാൽ ശിക്ഷിക്കാനും പരീക്ഷിക്കാനും വരുന്നവരെ അകറ്റി നിർത്തുന്നതാണ് നല്ലത്.
അവരുടെ നിർവചനങ്ങളിൽ നമ്മൾ പെടാത്തതിന്റെ നിരാശയും ഉത്തവാദിത്വവും അവരുടെ മാത്രമാണ്.
അവർക്ക് സന്തോഷം കിട്ടാൻ വേണ്ടി, എപ്പോഴും സ്നേഹം തെളിയിക്കാൻ നടന്നാൽ ആ ബന്ധത്തിന്റെ എല്ലാ മനോഹരിതയും പോയി കിട്ടും.
അത്തരം ആൾക്കാരെ ഞാൻ ഒഴിവാക്കാറുണ്ട്. അതെനിക്ക്
ഹൃദയമില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ, ക്രൂരയായത് കൊണ്ടോ കരുതലില്ലാത്തത് കൊണ്ടോ അല്ല.
സ്വന്തം ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും വിശദീകരിച്ച് തളർന്നതുകൊണ്ടാണ്
സ്വന്തം മനഃശാന്തിയെ തകർക്കുന്നതൊന്നും അനുഭവിക്കാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാണ്.... വയസാം കാലത്ത് സൗഹൃദത്തിൽ പുതിയ പരീക്ഷ എഴുതി ജയിക്കാൻ മനസില്ല തന്നെ💜
