അയാളാകട്ടെ അവളെ കണ്ടു കിട്ടിയ ശേഷം, അവൾക്ക് വേണ്ടി എന്നും പാടുമായിരുന്നു
ഓരോ പാട്ടിനുമൊപ്പം, അയാളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സാന്ദ്രമായ ഭാഷ അവൾക്ക് മാത്രമായി പരിചയപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്നു.
പാട്ടിനുള്ളിൽ ചന്തം കൂട്ടി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വയലിൻ നാദം മുഴുവനായും അവളുടെ ആർദ്രമായ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി ദാഹിക്കുന്ന അയാളുടെ ഹൃദയമാണെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു
അവൾ പിരിഞ്ഞു പോയാൽ അയാൾ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്ന വിരഹമാണ് ഓരോ പുല്ലാംകുഴൽ ഈണമെന്നയാൾ പറഞ്ഞു വെച്ചു .ചുവന്ന നിറങ്ങളാൽ നിലം പൂത്ത, അവൾക്കൊപ്പമുള്ള മനോഹര സായാഹ്നങ്ങളാണ് ഗിറ്റാർ കമ്പികളിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്ന സംഗീതമെന്ന് അയാൾ സാക്ഷ്യപെടുത്തി. സന്തോഷത്തിന്റെ താളമായി ഡ്രമ്സും പ്രതീക്ഷയുടെ തിരയിളക്കമായി പീയാനോ ഗീതവും അവൾക്ക് മുൻപിൽ അയാൾ നിരത്തി വെച്ചു.
നീയില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് സംഗീതമില്ലാതാകുമെന്ന് പറഞ്ഞു കണ്ണ് നിറച്ചു...
ഓരോ പാട്ടിനുള്ളിലും, അഴകുള്ള, ആഴമുള്ള അയാളുടെ വികാരങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം അതിതീവ്രമായി മിടിച്ചു. ഈണങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന അവളുടെ പ്രണയം അയാളിലേക്ക് എപ്പോഴോ ഇറങ്ങി പോയിരിന്നു.
അങ്ങനെ സംഗീതമെന്നാൽ അതയാളും അയാളുടെ സ്നേഹവും മാത്രമായി അവൾക്ക് മാറി.
അന്ന് മുതൽ അവൾ സംഗീതം കേൾക്കാതെ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി, ഓരോ സംഗീതോപകരണത്തിലും അയാളുണ്ടെന്നു കണ്ടെത്തി, ഓരോ ഈണവും ഓർമ്മയും സന്തോഷവും എന്തിനു രോഗശാന്തി പോലുമായി അവളിൽ നിറഞ്ഞു .
അവളുടെ സാധാരണ ദിവസങ്ങളെ ചെറിയ സംഗീതാഘോഷങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയതിൽ അവൾ സന്തോഷിച്ചു.
മഴയുള്ള ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് പിയാനോയുടെ ഈണമുണ്ടെന്നും, ഏകാന്തമായ സായാഹ്നങ്ങൾക്ക് വയലിന്റെ സ്വരമാണെന്നും, രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുപോലും സ്വന്തമായൊരു സംഗീതമുണ്ടെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അങ്ങനെ അങ്ങനെ എല്ലാം അയാൾ തന്നെയാകുന്നു എന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു .
ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിൽ അവൾ ഏറ്റവും സന്തോഷിച്ചിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.
ഒരുമിച്ചുള്ള അവസാനത്തിലേക്ക് അവർ എത്തിച്ചേരുമെന്ന് അയാൾ അവൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ ചെഞ്ചോര സന്ധ്യകൾ അതിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.
എപ്പോഴോ അവൾക്കായ് അയാൾ പാടിയിരുന്ന ഈണങ്ങൾ പതുക്കെ നിന്നു പോയിരുന്നു...സാഹചര്യങ്ങളോ ഭയങ്ങളോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളോ ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളോ എന്തോ ചിലതയാളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു..
എന്നാൽ അവളെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിച്ചത് അയാൾക്ക് കൂടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവൾക്കൊപ്പമുള്ള യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള തീരുമാനം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോലും അയാൾ കാണിച്ചില്ല എന്നതായിരുന്നു. പകരം, അയാൾ നേരത്തേ തീരുമാനിച്ച വേർപാടിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. അയാൾക്കുവേണ്ടി, അയാളെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടിവന്നത് അവളായിരുന്നു.
ഈണമൊടുങ്ങിയ നിദബ്ദതക്കൊടുവിൽ അവൾ അയാളെ പോകാൻ അനുവദിച്ചു.
പ്രണയം കൊണ്ട് അന്ധയായി പോയൊരുവളുടെ കടുത്ത തീരുമാനമായി അയാളതിനെ പറയുമ്പോഴും, സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കാത്ത അയാളെ കണ്ട്, ഉള്ളിൽ സ്വയം പുച്ഛിച്ച് അവളയാളെ ഇറക്കി വിട്ടു. ചിലപ്പോൾ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അർഥം അയാളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി അയാളെ കൂടെ നിൽക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുക എന്നതല്ല. പിടിച്ചുനിർത്താതിരിക്കുക എന്നതുകൂടിയാണെന്ന്
ആ അധ്യായം അവസാനിപ്പിച്ചല്ലോ എന്നോർത്തവൾ ശ്വാസം നേരെയാക്കിയപ്പോഴാണ്, ഒരു ലോകം മുഴുവൻ അവൾക്ക് എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടപെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അവളറിഞ്ഞത്.
അവളുടെ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ വല്ലാതെ നിശ്ശബ്ദമായി പോയിരുന്നു . ചുറ്റും ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അസഹനീയമായി തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു . പ്രത്യേകിച്ച് പാട്ടുകൾ ...
വയലിന്റെ ശബ്ദം പിന്നീട് വിരഹത്തിന്റെ മുള്ള് കുത്തിയ വേദനയായി വിങ്ങി പഴുത്തു. പിയാനോയുടെ ഈണങ്ങൾ എത്ര പെട്ടെന്നാണെന്നോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കൊടൂര ദുഃഖമായി പരിണമിച്ചത് . ചെഞ്ചോര ചുവപ്പാർന്ന സംഗീത സന്ധ്യകൾ മുറിവേറ്റ അവൾ തന്നെയായി. എല്ലാം അയാളെയും അയാളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളിലേക്കും ഉള്ള കുത്തനെയുള്ള ഒഴുക്കായി മാറി . ,ഈണങ്ങളെല്ലാം അഗാധമായ വേദനയുടെ ആഴങ്ങൾ അവളിൽ തുറന്നു വെച്ചു, ചെറിയൊരു സംഗീതശകലം പോലും അവളെ ജീവിതത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ നിന്നും അഗാധതയിലേക്ക് ആഞ്ഞു തള്ളി .
പിന്നെ പിന്നെ ഒരിക്കൽ അവളെ ഏറ്റവും സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്ന സംഗീതത്തെത്തന്നെ അവൾ ഭയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഭാഷ, പിന്നീട് അതേ ഹൃദയത്തിന് സഹിക്കാനാവാത്ത ഭാഷയായി മാറുക!
പതുക്കെയവൾ സംഗീതത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിന്നു. യാത്രക്കിടയിൽ വരുന്ന അപ്രതീക്ഷിതമായി കേൾക്കുന്ന ചെറിയ സംഗീതശകലങ്ങൾ പോലും അവൾ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് സംഗീതത്തോട് ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സംഗീതം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണർത്താൻ സാധ്യതയുള്ള ഓർമ്മകളെ മാത്രമായിരുന്നു അവൾ ഭയപ്പെട്ടത്.അങ്ങനെയാണ് അവൾ നിശ്ശബ്ദതയെ തിരഞ്ഞെടുത്തുത് .
കാലം കടന്നുപോയി, ജീവിതം പല വഴികളിലൂടെ ഒഴുകി പരന്നു, ചിരിക്കാൻ കാരണങ്ങളും, ചെയ്യാൻ കാര്യങ്ങളും, കാണാൻ ഇടങ്ങളും, ജീവിക്കാൻ പുതിയ കഥകളും അവൾ കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും ഒരു പ്ലേ ബട്ടൺ അമർത്തുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിൽക്കും. ചിലപ്പോൾ പരിചിതമായൊരു സംഗീതോപകരണത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ അറിയാത്തൊരു ഭാരം വന്നുനിറയും.താൻ പിന്നിട്ടുവെന്ന് കരുതിയ ഓർമ്മകളിലൂടെ വീണ്ടും സഞ്ചരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയും.
ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെ പോകാതെ സംഗീതം ആസ്വദിക്കാനുള്ള ആ കഴിവ് ഇന്നും അവൾക്ക് നഷ്ടം തന്നെയാണ് . ഒരു പക്ഷേ ഓർമകളില്ലാത്ത ഒരു ദിനത്തിലായിരിക്കും സ്വയം അലിഞ്ഞു പാട്ടിനെ അറിയാൻ അവൾക്ക് സാധിക്കുക...






