പണ്ട് പാട്ടുകൾ കേൾക്കാനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു ബാല്യമായിരുന്നു എന്റെത് .. എന്നിരുന്നാലും അപ്പുറത്തെ വീടുകളിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന പാട്ടുകളിൽ മയങ്ങി ഇരുന്നു ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു ഒരു കുട്ടി ആയിരുന്നു ഞാൻ .. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു വൈകുന്നേരം രാജീവനയനേ എന്ന പാട്ട് കേട്ടത് ...അത് വരെ കേട്ട ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ആ ശബ്ദത്തിലേക്ക് ഞാൻ ഒഴുകി വീഴുകയായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ജയചന്ദ്രന്റെ ആദ്യം കേട്ട പാട്ട്..പിന്നീടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പാട്ടുകളും കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയത് . കേട്ടാൽ തിന്നാൻ തോന്നും വിധം എന്തോ ഒരിഷ്ടം എനിക്കാ ശബ്ദത്തോടുണ്ട് .. എനിക്ക് തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത അത്രയും ആഴത്തിലുള്ള ഇഷ്ടം .. എത്ര കേട്ടാലും മതി വരാത്ത ഒരിഷ്ടം... എന്റെ പ്രണയവും സ്നേഹവും ആഹ്ലാദവും മോഹവും മോഹഭംഗവും നിരാശയും വേദനയും എല്ലാം ആ ശബ്ദത്തിലൂടെയായിരുന്നു ഞാൻ മനസ്സിൽ ആവാഹിച്ചിരുന്നത്.
'മോഹം കൊണ്ടു ഞാൻ 'എന്ന് ജയചന്ദ്രൻ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചു പോയി ജീവനെടുക്കണേന്ന് ഞാൻ കൊതിക്കാറുണ്ട്. ആ പാട്ടിൽ അലിഞ്ഞു മരിക്കാമല്ലോ...
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ പാട്ടു മുതൽ അവസാനം ഇറങ്ങിയത് വരെ കൊതിയോടെ ഞാൻ ഇന്നും കേൾക്കും .. പറഞ്ഞു വന്നാൽ ജയചന്ദ്രന്റെ കൊടൂര ആരാധികയാണ് ഞാൻ .. അതിൽ കുറവ് ഒരു വാക്കുകൊണ്ടും എന്റെ ആ ഇഷ്ടം എഴുതി അറിയിക്കാൻ വയ്യ.
അദ്ദേഹം മരിച്ചതറിഞ്ഞു ഞാൻ ആ ദിവസം മുഴുവൻ വിങ്ങിയും വിതുമ്പിയും കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു .. എല്ലാ പണികളും ചെയ്യുമ്പോഴും ഹൃദയത്തിലെ ഒരു ഭാഗം അടർന്നു വീണ പോലെ സങ്കടം നീങ്ങാതെ നിന്നിരുന്നു . ഇപ്പോഴും ഇതെഴുമ്പോഴും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയിരുന്നു ...
അതിനു ശേഷം ഞാനിത്ര മേൽ ഒരു ശബ്ദത്തെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല..
എന്നാൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദമല്ലാതെയൊരു പാട്ടെന്നെ, അതെ ഒരേ ഒരു പാട്ടിലെ ശബ്ദം മാത്രം എന്നെ ഇത് പോലെ മോഹിപ്പിക്കാറുണ്ട് ..
അഴലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അവൾ മാഞ്ഞു പോയെന്നു പറഞ്ഞു എന്റെ പാട്ടു ശേഖരത്തിലേക്ക് കയറി വന്ന ഒരു പാട്ടുകാരൻ .. ആ പാട്ടു പാടാൻ വേണ്ടി മാത്രം ജനിച്ച ഒരാൾ .. നിഖിൽ മാത്യു ..
അയാളല്ലാതെ വേറെ ഒരാൾ ആ പാട്ട് പാടുന്നത് എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ ആകില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിന്റെ female വേർഷൻ ഞാൻ അധികം കേൾക്കാറില്ല .
തുടക്കത്തിലെ ഹമ്മിങ്ങ് കേൾകുമ്പോഴേ മറന്നു പോയ പ്രണയനഷ്ടത്തിന്റെ വേദനകളിലേക്ക് ആ ശബ്ദം നമ്മെ വീഴ്ത്തി കളഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.
കേൾക്കുന്തോറും പ്രണയം, മരണതുല്യമാകുന്ന നഷ്ടത്തിലേക്ക് ഞാൻ നീന്തി തുടങ്ങും.. ഹൃദയം ആർക്കോ വേണ്ടിഎന്നോണം വിങ്ങും .. എന്തൊരു നരകമാണിതെന്നു ഓർത്തു നിർത്താൻ മനസ്സ് സമ്മതിക്കില്ല .
പിന്നെയും പിന്നെയും ആ വേദന തിങ്ങിയ ആ ശബ്ദത്തിൽ മുങ്ങി ഇരുട്ടിൽ പണ്ട് വിഷാദ കാലത്ത് ചുരുണ്ടു കിടക്കും പോലെ കിടക്കാൻ തോന്നിപ്പിക്കും ...
നോവിന്റെ തീരങ്ങളിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി പോയ എല്ലാ ജീവനിലും വീണ ഇരുളാണ് ആ പാട്ടിൽ നിറയെ എന്ന് തോന്നും..
നോവാർണെന്ന തീരങ്ങളിൽ ഓർമ്മകളുടെ തിരയിളകും, പിന്നോട്ട് നോക്കില്ലാന്നു എത്ര തീരുമാനിച്ചാലും ഉൾപൂവിൽ വീണ നനവിൽ ഹൃദയം ചതിക്കും ..വീണ്ടും വിഷാദ രാവുകൾ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഓടി പിടിച്ചെത്തും ..
ഉപേക്ഷിച്ചു കടന്നു പോയ ആ ഇഷ്ടം ഇതറിയുന്നുണ്ടാകുമോ .. പതറി പാടുന്ന രാഗമായി ഒരാൾ വഴിയിൽ കാത്തു നില്കുന്നത്, മരുഭൂമി പോലെ വേനൽ മാത്രമായത് അറിയുന്നുണ്ടാകുമോ എന്ന് പിന്നെയുമാ പാട്ട് ഓർമ്മ ചിരാതിൽ ഒരു തിരി കൊളുത്തും.. എപ്പോഴേലും വന്നു പോകുന്ന ഓർമ്മയിൽ ഈ വിഡ്ഢിയായ ഹൃദയത്തെയും ആഴങ്ങളിൽ നിന്നയാൾ അയാൾ കണ്ടെടുക്കുമായിരിക്കും എന്നാശ്വസിക്കും ...
എന്നിട്ട് ആ പാട്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട് അയാളെ , ആ ഇഷ്ടത്തെ ഞാൻ വീണ്ടെടുക്കും... എന്റെ ജീവനിൽ ചിതൽ അരിക്കും വരെ ഈ പാട്ടും ആ ശബ്ദവും ആ വഴി നടത്തുമായിരിയ്ക്കും ..ഇതേ വരെ നടത്തിയത് പോലെ ...
എന്തൊരു ശബ്ദമാണയാളുടേത് .. ആ പാട്ടിനു വേണ്ടി ജനിച്ചവനേ നിനക്കു വേണ്ടി ഒരു ഉമ്മ ഞാൻ കാത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്...
