ആത്മാവിൽ നഗ്നയാവുകയെന്നാൽ

 

തുറന്നു പറയുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമാണോ... അല്ലെന്നേ ഞാൻ പറയൂ... എത്രയോ കാലം ഒന്നും പറയാതെ അകത്തിട്ട് പൂട്ടി ജീവിച്ച ഒരാളായിരുന്നു ഞാൻ.. അത്രമേൽ ദാരിദ്ര്യവും വഴക്കും അരക്ഷിതാവസ്ഥയും വേദനകളും പ്രശ്നങ്ങളും ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നു.

 എന്തോ അതിനെ ഒക്കെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക്‌ മാറ്റി വെച്ച് അപ്പപ്പോൾ ആയിരിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു അന്ന്. 

എന്നാലും സത്യത്തിൽ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ എന്നത് വല്ലാത്ത ദുര്യോഗമാണ്.

  സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങളെ അതും ആഴത്തിലുള്ളവ തുറന്നു പറയൽ എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ മുൻപിൽ മാനസികമായി നഗ്നനാകുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണത്.

നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളും, നമ്മെ മുറിവേൽപ്പിച്ച അനുഭവങ്ങളും, നമ്മിൽ തന്നെ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ചിന്തകളും, നമ്മുടെ അല്പഭിമാനം കൊണ്ട് മറച്ചുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദൗർബല്യങ്ങളും മറ്റൊരാളോട് തുറന്നുപറയാൻ വാക്കുകൾ മാത്രം പോരാ. അതിന് വിശ്വാസം വേണം. ധൈര്യം വേണം. അഭിമാനത്തിന്റെയും സ്വയംരക്ഷയുടെയും കൃത്രിമത്വത്തിന്റെയും കവചമില്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കാനുള്ള മനസ്സിന്റെ സന്നദ്ധത വേണം.

അതെനിക്ക് ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയത് നല്ല ചില സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോഴാണ്..

 എന്റെ തുറന്നുപറച്ചിലിനെ കരുതലോടെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് എനിക്കവരിൽ കൂടുതൽ വിശ്വാസം വന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആഴത്തിൽ മനസ്സിനെ തുറന്നു വെച്ചത്. അവരില്ലെങ്കിൽ പല ദുരിതകടലും ഞാൻ നീന്തി കടക്കില്ലായിരുന്നു.

ചിലപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും എല്ലാമായി ഇരിക്കുമ്പോഴും അങ്ങനെ ഒരാൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായികൊള്ളണമെന്നില്ല.

 സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, മറ്റൊരാൾ നമ്മെ എങ്ങനെ കാണും, vulnerability എന്നത് അതിരുകളില്ലാതെ തുറന്നുപറഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന ഭയം, ആളുകൾ എന്ത് പറയും എന്ന ചിന്തകൾ ബാധിക്കാത്ത ഒരാളായി ഞാൻ വളരെ പതുക്കെ മാറുകയായിരുന്നു. നല്ല സൗഹൃദങ്ങളെ റെസിപ്രോക്കേറ്റ് ചെയ്യാൻ പാകപ്പെട്ടിരുന്നു... ആ യാത്ര ഒട്ടും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല എന്ന് പ്രത്യേകം പറയണം. എല്ലാവർക്കും അത് സാധിക്കട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.

 കാരണം നമ്മളെല്ലാവരും വെറും മനുഷ്യരാണ്..ഭയങ്ങളോടും മുറിവുകളോടും ദൗർബല്യങ്ങളോടും പ്രതീക്ഷകളോടും പ്രണയത്തോടെയും ജീവിക്കുന്ന ഇതിലെല്ലാം അബദ്ധങ്ങൾ പറ്റാൻ എപ്പോഴും സാധ്യത ഉള്ള ആളുകൾ..

അല്ലാതെ എപ്പോഴും പോസിറ്റീവ് ആയിരിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളെല്ല നമ്മൾ.അധിക പോസിറ്റിവിറ്റി ഒരു ടോക്സിസിറ്റി തന്നെയാണ്. അത് നിലനിർത്താൻ ചിലപ്പോൾ ജീവൻ തന്നെ പണയം വയ്ക്കേണ്ടിവരും. എന്തിനാണത്? 

അങ്ങനെ പറയാനാകാതെ എത്ര പേര് ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നിർത്തി പോകുന്നുവെന്നോ.

അങ്ങനെ പച്ചയ്ക്ക് ഒരാളുടെ മുന്നിൽ നിങ്ങൾക്ക് നിൽക്കാൻ ധൈര്യം തരുന്ന ഒരാളെയെങ്കിലും നേടാനാകണം..

ഒന്നിനുമല്ല വെറുതെ...

ചിലപ്പോൾ കൈവിട്ടു പോകുമ്പോൾ പതം പറഞ്ഞു നാണമില്ലാതെ കരയാൻ..

ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ തോന്നുമ്പോൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ ..

ചില രഹസ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു ചിരിക്കാൻ..

സ്വന്തം ആത്മാവിനെ സ്വയം പരിഹസിക്കാൻ..

ചുറ്റുമുള്ളവരെ പൊളിക്കൽ കറക്റ്റാനസ്സ് നോക്കാതെ കളിയാക്കി ചിരിക്കാൻ 

ആരെയെങ്കിലും കൊല്ലാൻ തോന്നുമ്പോൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ  

എനിക്കവരോട് കുശുമ്പ് വരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞതും ആഘോഷിക്കാൻ..

നഷ്ടപ്രണയത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കരയാൻ..

പുതിയ പുതിയ ഫാന്റസികൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു ഓർത്തു ചിരിക്കാൻ...

അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഈ ഭൂമിയിലെ ജീവിതം കുറെ കൂടെ കനം കുറഞ്ഞതാക്കി വയസാം കാലത്ത് മരിക്കാൻ കിടക്കുമ്പോൾ കുറെ നല്ലൊർമ്മകൾ ഓർത്തു മരിക്കാൻ.

കാലം ഞങ്ങളിലൂടെ 💜

 

സത്യമാണ്..

എന്റെ വഴിയിലെത്ര മുറിവേറ്റിട്ടും എവിടെയും  ഞാൻ വീണു പോകാഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് അറിയാമോ..

ഇവരൊക്കെ  കൂടെ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടാണ്...

ജീവിതത്തിന്റെ മൂർച്ചയിൽ  ഞാൻ മറന്നു പോയ  ഊഷ്മളതയും മുദുത്വവും,  എന്നോട് കാണിച്ചതിവരായിരുന്നു .മൃദുവാർന്ന മനസ്സു കൊണ്ടെന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചവർ  രണ്ടും എന്നോടത് പറയാതെ പറയുമായിരുന്നു..

ഇല്ലെങ്കിൽ അതൊക്കെ എന്നേക്കുമായി ഞാൻ മറന്നേനെ!

 ഈ ഫോട്ടോ നോക്കി കണ്ണുകൾ എത്രവട്ടം നനഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല. കാരണം എന്റെ വഴിയിൽ ഏറെ പേര് കടന്നു വരികയും വന്നവരിൽ അധികവും അവരുടെ ആവശ്യം കഴിയുമ്പോൾ പറഞ്ഞോ പറയാതെയോ അവരവരുടെ ഇടത്താവളങ്ങളിൽ ഇറങ്ങി പോകുകയോ ചെയ്യാറുണ്ട്.. ഒന്നുറപ്പാണ്  എന്റെ അടുത്തെത്തിയതിനെക്കാൾ മികച്ച ഒരാളായിട്ടായിരിക്കും  അവർ അവരുടെ പുതിയ താവളത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. അവരിറങ്ങി പോകുമ്പോൾ ഞാൻ കരയുകയോ വിഷമിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല കാരണം എനിക്ക് ഇവരുണ്ടല്ലോ എന്നെന്നേക്കുമായി..എനിക്ക് എന്തിനാണ് അധികം പേർ!!. എത്രയോ അധികമാണ് ഇവരെനിക്ക്!!!..

 കടന്നുവരുന്ന  ഓരോരുത്തർക്കും വേണ്ടി ഞാൻ മാറ്റിവെക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഇവരുടെ കൂടെ സമയമായിരുന്നു..ഒരു പരാതിയും കൂടാതെ അവരത് വിട്ടുതരാറുണ്ട്.   എന്നിട്ട് ഞാൻ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ പഴയപോലെതന്നെ സ്വീകരിക്കുകയും,

 എവിടെ നിർത്തിയോ അവിടെനിന്ന് ഞങ്ങൾ തുടങ്ങകയും ചെയ്യും.

 ഇവരെങ്ങനെയാണ് കോളേജിലെ ഏറ്റവും തല്ലിപ്പൊളിയായ എന്നെ കൂടെ കൂട്ടിയതെന്ന്  എനിക്ക് ഇന്നും അതിശയമാണ്. 

ആരോടും കഠിനമായി പെരുമാറാത്ത അവരും അതിന്റെ വിപരീതമായ ഞാനും, എങ്ങനെ ഒത്തു പോയോ എന്തോ? 

.ജീവിതത്തിന്റെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഒന്നും  കാര്യമായി അറിയാത്ത പാവം രണ്ടു ജന്മങ്ങൾ ആയിരുന്നു അന്നവർ..

ആരെങ്കിലും സങ്കടം പറഞ്ഞു കണ്ണ് നിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ടാൽ ഒപ്പം കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്ന രണ്ട് ആത്മാക്കൾ. 

 അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെയും പുച്ഛത്തോടെയും അവരെ നേരിടും.  ഇതൊന്നും മനസ്സിൽ വെക്കുന്ന പതിവ് പണ്ടേ ഇല്ല. അതികഠിനമായി ഞാൻ അവരെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളുമായിരുന്നു, പരിഹസിക്കും, അതേപോലെതന്നെ  അവരെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് പ്രതിരോധിക്കുന്നതും പതിവായിരുന്നു. അവരുടെ ഗുണ്ട ഞാനാണെന്ന് അവർ അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്യും  എത്ര കളിയാക്കിയിട്ടും അവർ രണ്ടും എന്നെ എന്തുമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതം തന്നെയാണ്.

 എഴുത്തും വായനയും, വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പങ്കുവെക്കലുകളും എല്ലാമായി എന്തൊരു സുന്ദരമായിരുന്നു ആ കാലഘട്ടം. നേരം അവർക്കൊപ്പമായിരിക്കുമ്പോൾ പറന്നു പോകുമായിരുന്നു.. എനിക്കതു പിടിച്ചു നിർത്താൻ തോന്നും വിധം മനോഹരമായിരുന്നു അത്.

ഞാനല്ലായിരുന്നു എഴുത്തുകാരി അവരായിരുന്നു, അവർ രണ്ടുപേരും ആയിരുന്നു മനോഹരമായ മലയാളം കൊണ്ട് മാജിക്കുകൾ കാണിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് കുറെയേറെ ദുരിതം നിറഞ്ഞ അനുഭവങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. അതും അവരോട് പോലും വളരെ വൈകി പങ്കു വെച്ചവ. 

 പ്രിയപ്പെട്ടതുങ്ങളെ നിങ്ങൾ എനിക്ക് തന്ന സ്നേഹം നിറഞ്ഞ,  വഴക്കുകളില്ലാത്ത എത്രയോ നല്ല ലോകമാണെന്ന് അറിയാമോ?  ഇപ്പറഞ്ഞതെല്ലാംഎനിക്ക്  എത്ര വലിയ മരീചിക ആയിരുന്നെന്നറിയാമോ..  നിങ്ങളിലൂടെയാണ് ഞാൻ അതെല്ലാം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്,  അത്ഭുതലോകത്തെ ആലീസിനെ പോലെ അതെല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നത്!

 വാക്കുകൾക്കതീതമായി നിൽക്കുകയാണ് നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം.. എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും തീരുന്നില്ലല്ലോ...

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ വഴിത്തിരിവുകളിലും അവരുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ വഴിത്തിരിവുകൾ ഞാനും!  അവരുടെ മക്കൾ എന്റേതായിരുന്നു എന്റേത് അവരുടേതും..

അതിന്നും തുടരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ മക്കളിലൂടെ കൂടുതൽ ഉറപ്പോടെ തുടരുകയും ചെയ്യും..

മരിക്കുംവരെ എന്റെ ഒപ്പമുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന അപൂർവം ചിലരെ ജീവിതത്തിൽ ഒള്ളൂ.. അതിൽ രണ്ടു പേരിവരാണ്. ഒരു വഴിയിലും അവർ പറയാതെ ഇറങ്ങി പോകില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്റെയും കൂടെ കൈപിടിച്ച് ആയിരിക്കും എന്നുള്ള  ഉറപ്പെനിക്ക് തന്ന  രണ്ടുപേരാണ്. 

 സ്നേഹം കൊണ്ടെനിക്ക് കരച്ചിൽ നിർത്താനാകുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ ഹൃദയമേ.💜

തെളിവാർന്ന ഞാൻ

 

പണ്ടൊക്കെ ചില ദിനങ്ങളിൽ കണ്ണും തിരുമ്മി ചൊറിഞ്ഞു നില്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അമ്മ പിടിച്ചു നിർത്തും.. എന്നിട്ട്,  അഗ്രഭാഗം മൂർച്ചയുള്ള സ്റ്റീൽ  കിണ്ണം ഒരെണ്ണം എടുക്കും.  അതിൽ നല്ല തെളിവാർന്ന അരിച്ചെടുത്ത വെള്ളവും കൊണ്ട് അമ്മ വരും പൊടിയിലും മണ്ണിലും കളിച്ചു തളർന്ന എന്നെ പിടിച്ചു കിടത്തും പിന്നെ പോയി കശുമാവിന്റെ പച്ചില പറിച്ചെടുത്ത്  കുമ്പിൾ കുത്തും.. പിന്നെയാ കുമ്പിളിന്റെ ഒത്ത നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ ഓട്ടയിട്ടു കൊടുക്കും. ശേഷം ഈ കിണ്ണം  മലർന്നു കിടക്കുന്ന എന്റെ കൺകോണിനോട്  ചേർത്തുപിടിച്ച് അതിൽ നിന്ന് ഓരോ കുമ്പിൾ വെള്ളം കോരിയെടുത്ത് എന്റെ കടക്കണ്ണിലേക്ക് 'കണ്ണ് തുറന്നു പിടിക്കണേ' എന്നും പറഞ്ഞു ഒഴിക്കും. 

കടകണ്ണിലൂടെ ജലം ഒഴുകി വാൽകണ്ണിലൂടെ കിണ്ണത്തിലേക്ക് തന്നെ എത്തും.. ജലത്തിന്റെ തണുത്ത ഒഴുക്ക് ഇത്രയും കാലം ഒളിച്ചു കിടന്നിരുന്ന അഴുക്കിനെയും കരടുകളെയും കണ്ടെത്തും .. പിന്നെയവയും കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകും..കണ്ണുകൾ ആദ്യം വേദനിക്കും.. പ്രതിഷേധിക്കും.. പിന്നെ പതുക്കെ ആ ജലധാരയിൽ അലിയും..

 അമ്മ നിർത്താതെയപ്പോഴും ധാര കോരും..  കണ്ണറിയാതെ ധാര ഒഴുകാൻ  തുടങ്ങും, അപ്പോൾ കരയാതെ പിടിച്ചുനിന്ന എല്ലാ ഞരമ്പുകളും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കും. പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ജീവൻ വെക്കും.. അത്രയും നാൾ കരയാതെ പിടിച്ചു വച്ച കണ്ണുനീർ ആ വെള്ളമൊഴുക്കിലൂടെ ഒട്ടും വിതുമ്പാതെ കിണ്ണത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കും..

 കണ്ണിൽനിന്ന് കരടും പൊടിയും എല്ലാം പോയി തെളിഞ്ഞെന്ന് അമ്മ അവകാശപ്പെടും.   തെളിഞ്ഞ സ്റ്റീൽ കിണ്ണത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ എന്റെ കണ്ണിൽ ഒളിച്ചിരുന്നിരുന്ന പൊടിയും കരടുകളും ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും ഒപ്പം അതിൽ എന്റെ കണ്ണുനീരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ധാര കഴിഞ്ഞാൽ കണ്ണിനും തലയ്ക്കും   ചുറ്റും കാണുന്ന  എല്ലാ കാഴ്ചക്കും തണുപ്പുണ്ടാകും   സമാധാനത്തിന്റെ പൊടി തടയാത്ത തെളിഞ്ഞ കാഴ്ചകൾ ചുറ്റും കാണും.

അതുപോലെയാണ് ഇപ്പോൾ ജീവിതവും, കരടും പൊടിയും ഇല്ലാത്ത തെളിഞ്ഞ കാഴ്ചകളുടെ ജീവിതം. 

 ആവശ്യമില്ലാത്തതെല്ലാം ധാര കോരി കളഞ്ഞ് തെളിവാക്കിയ ജീവിതം. 

 ആരുടെയും നിബന്ധനകൾക്ക് വഴങ്ങാതെ സമാധാനത്തോടെ  പതുക്കെ ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

 ആരുടെയും നിർവചനങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനോ അവർക്ക് വേണ്ടി സ്നേഹിക്കാനോ എനിക്ക് വയ്യ. മാത്രമല്ല എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറുന്നവരെ പിടിച്ചു മാറ്റാനും കയറിയവരിൽ ഇറക്കി വിടേണ്ടവരെ ഇറക്കി വിടാനും,  എന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരെ അതിലും അരമണിക്കൂർ മുൻപേ ഇഷ്ടം കളയാനും, അതിൽ വേദനിക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടക്കാനുമെല്ലാം ഞാൻ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വന്നു കയറിയവരോടും പോയവരോടും കൂടെ നിന്നവരോടും സ്നേഹിച്ചവരോടും വെറുത്തവരോടും ഉപദ്രവിച്ചവരോടും നന്ദി.. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്നെ ചിലത് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.. നിങ്ങളെല്ലാം എന്റെ പാഠപുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു. ആരോടും ദേഷ്യമോ പരിഭവമോ ഇല്ല. മറിച്ച് നന്ദിയുണ്ട്..നല്ലതും ചീത്തയുമായ എല്ലാ നിമിഷങ്ങൾക്കും. 

കിടക്കയിലേക്ക് തല വെക്കുമ്പോഴേ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴുന്ന സുന്ദര സ്വപ്‌നങ്ങൾ തരുന്ന എന്റെ മനസ്സാണ് ഞാനിപ്പോൾ നേടിയിരിക്കുന്നത്..  നാല്പത്തി ഒൻപതാമത്തെ വയസ്സിൽ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടമായി ആ ഉറക്കത്തെ കണക്കാക്കുന്നു.. ഈ പിറന്നാൾ രാത്രിയിലും ഞാൻ എന്നത്തേയും പോലെ സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുമായിരിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ .  

49 not out..

ആാാ അത് തന്നെ ചത്തിട്ടില്ല മക്കളെ...

സ്നേഹമയി

 

ഇവിടെ മഴ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ട്... പിന്നാമ്പുറത്തെ മുറ്റത്ത് ചാലുകൾ തീർത്ത് ഭൂമിയിലെ ഉള്ളറകളിലേക്കുള്ള ജലത്തിന്റെ പ്രയാണം കണ്ടിരിക്കെ ഞാൻ പൊടുന്നനെ ആ പഴയ പെൺകുട്ടിയായി. കണ്ണുകൾ കഴച്ചു, നീർ നിറഞ്ഞൊന്നു വിതുമ്പി. കാലം എന്നെ എത്ര മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചിട്ടും  മുറിവുകൾ എന്നന്നേക്കുമായി മുറിക്കൂടുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ ഹൃദയമേ..

ഇതുപോലൊരു പെരുമഴക്കാലത്തെ,  ഇരുട്ട് വീണ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു  ഞങ്ങൾ വീട്ടില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടത്. തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത  അമ്മയും മൂന്നു മക്കളും കൂടെ  പെട്ടെന്നു തന്നെ വലിയ മരകമ്പുകളും മെടഞ്ഞ ഓലയും ഉപയോഗിച്ച്, രാത്രി കുറേ ഏറിയപ്പോഴേക്കും പറമ്പിന്റെ കിഴക്കെ അറ്റത്ത് ഒരു കുടിലിന്റെ പ

കുതി ഭംഗിയോടെ പണി തീര്‍ത്തു. മറുപകുതി ക്ഷീണവും വിശപ്പും കൊണ്ട് മടുത്ത ഞങ്ങള്‍ ഒപ്പിച്ചും വെച്ചു. ആ പകുതി എല്ലാ മഴക്കും ചോര്‍ന്നൊലിച്ച് ഞങ്ങള്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്ന നല്ല പകുതിയില്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അമ്മ കുടിലിനകത്ത് ഒരു ചാലു വെട്ടി വെള്ളം തെങ്ങിന്‍ തടത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് വിടുമായിരുന്നു. ആ മഴക്കാലമത്രയും ഉറക്കം പിടിക്കുമ്പോഴും, ഉണരുമ്പോഴും ആ ചാലിലെ വെള്ളമൊഴുക്കായിരുന്നു

കണി.

 ഓലയും മരകമ്പുകളും ഉപയോഗിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ ആ കുടിലിന് ഒരു കളി വീടിനേക്കാൾ കുറച്ചു കൂടെ വലുപ്പമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ!

 പണ്ടത്തെ അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ആരും ആ വീട്ടിലേക്ക് വരില്ലായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് നാണക്കേട്, രണ്ടാമത്തേത് കുടുംബ വഴക്കുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി നിൽക്കുന്ന കാലം കൂടെയാരുന്നു അത്.

 ബന്ധവും സ്വന്തവുമെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഒരു സങ്കല്പമാണെന്ന് ചെറുപ്പത്തിലേ മനസ്സിലാക്കാൻ കാരണമായ കാലം കൂടെയാണത്

 അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് ഒരു ദിവസം കാർത്ത്യായനി അമ്മായി അവിടേക്ക് വന്നത്.

കുടിലിലേക്ക് കയറി, നനഞ്ഞ സാരി ഒതുക്കി അമ്മായി നിലത്ത് പടിഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ട് അച്ഛനെ വഴക്ക് പറയാൻ ആരംഭിച്ചു.    "നാണമില്ലല്ലോടാ നിനക്ക് ഈ മക്കളെയും ഭാര്യയെ ഇതുപോലൊരു സ്ഥലത്ത് താമസിപ്പിച്ച് വന്നിരുന്നു വയറു നിറച്ചുണ്ണാൻ "

 അച്ഛൻ തലയും കുനിച്ചിരുന്നു. ചേച്ചിയോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം തിരിച്ചൊന്നും പറയുന്നുമില്ല.

 ഞങ്ങൾ ഓലവീടെങ്കിലും,  നല്ലൊരു വീട്ടിലേക്ക്  മാറാനും, അവിടെയൊരു ഡസ്കും ബെഞ്ചും വാങ്ങിക്കാനും എല്ലാം കാരണക്കാരിയായത് അമ്മായിയുടെ ഈ ചീത്ത വിളി തന്നെ ആയിരുന്നു. 

 അമ്മായിയെ കുറിച്ച് പറയാൻ ഏറെയുണ്ട്. അമ്മായിയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ 84 വയസ്സായി കാണും. അപ്പൂപ്പന്റെ  ചേട്ടനനിയമാരിൽ ഒരാളുടെ മകളാണ്. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഡിഗ്രിക്കാരിയും BEd കാരിയും അമ്മായിയാണ്. അച്ഛനേറ്റവും പ്രിയം നിറഞ്ഞ ചേച്ചിയും അമ്മായിയാണ്. അച്ഛൻ അവരോട് ഒരിക്കലും എതിർത്തു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടേ ഇല്ല.

 അമ്മയോടും ഞങ്ങളോടും ഏതുസമയത്തും ആരുടെ മുമ്പിലും വെച്ച് ഒരുതരത്തിലും അകൽച്ച കാണിക്കാതെ ബഹുമാനത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന ബന്ധുക്കളിലെ ഏക മനുഷ്യജീവി അവരായിരുന്നു.  വഴക്കുകളോ കുശുമ്പോ ഞങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ അവരെ തീണ്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

 അമ്മായിയുടെ ഭർത്താവായ ബാലമാമനും അതേ അടുപ്പം ഞങ്ങളോട് പുലർത്തിയിരുന്നു. 

പിന്നെ അമ്മായിയുടെ രണ്ടാണ്മക്കൾ,   മനോജേട്ടനും പ്രമോദേട്ടനും അതേപോലെതന്നെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞവരാണ്. അമ്മായിയുടെ മകൾ സ്മിത ചേച്ചിയും അതേ പോലെ തന്നെയാണ്.. പിന്നീട് ചേട്ടന്മാരുടെ ഭാര്യമാരായി വന്ന ചേച്ചിമാരും ഞങ്ങളോട് വളരെ സ്നേഹമാണ്.

 ഒരുകാലത്തും ഞങ്ങളെ ആ കുടുംബം മാറ്റി നിർത്തിയിട്ടില്ല.  ചെറുപ്പത്തിൽ  അവരുടെ വീട്ടിലെ പരിപാടികൾക്ക് മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ സമത്വത്തോടെ സമാധാനത്തോടെ ആത്മാഭിമാനത്തോടെ,  നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ  പങ്കെടുക്കാൻ പറ്റിയിട്ടുള്ളത്. 

 അതുകൊണ്ടുതന്നെ അമ്മായി എന്ന് പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വരിക കാർത്ത്യായനി അമ്മായിയെയും ബാലമാമനെയും മക്കളെയും ആണ്. അവരുടെ വീട്ടിലെ പരിപാടികൾക്ക് പോകുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഉറപ്പുണ്ട്, ആ വീട്ടിൽ വെച്ച് മറ്റു കുടുംബവഴക്കുകളുടെ പേരിൽ ഒരിക്കലും  ആരും ഞങ്ങളെ അപമാനിക്കില്ലെന്നും,  മാറ്റിനിർത്തില്ലെന്നുമുള്ള അസാധ്യമായി ധൈര്യം. 

എൽഎൽബിക്ക് സീറ്റ് കിട്ടിയെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ 3000 രൂപയും കൊണ്ട് അമ്മായി വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിനായിരുന്നു ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു   നിയമപുസ്തകം വാങ്ങിച്ചത്. -ലോ ഓഫ് കോൺട്രാക്ട്. ഇന്നും അത് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ആ പൈസ കിട്ടിയതിനേക്കാൾ സന്തോഷമായിരുന്നു അതറിഞ്ഞ് അവർ വന്നതും ആ സ്നേഹവും കരുതലും. 

കരുണയും ദയയും എത്രത്തോളം ഞങ്ങളോട് കാണിക്കാമോ അത്രത്തോളം കാണിച്ചിട്ടുള്ള ഒരാളാണ് അവർ. എനിക്ക് അമ്മായി എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവർ മാത്രമാണ്. 

ഇന്നിപ്പോൾ ഈ മഴയത്ത് ചായയും കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അമ്മായിയെ കുറിച്ചും ചേട്ടന്മാരെ കുറിച്ചും മാമനെ കുറിച്ചൊക്കെ ഓർത്തു, എന്റെ കൂട്ടുകാരനോട് അത് പറഞ്ഞു സന്തോഷമാണോ സങ്കടമാണോ എന്നറിയാത്ത വിതുമ്പലിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുണ്ട്.  അവർക്കറിയുമായിരുന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല,  അവരന്ന് ആ കാണിച്ചതല്ലാം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയോടായിരുന്നു എന്ന്. 

 അമ്മായിയോടും ആ കുടുംബത്തോടും ഒത്തിരി സ്നേഹം. ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ദയയുടെ സമത്വത്തിന്റെ സമാധാനത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ രുചി ആദ്യമായി അറിയിച്ചു തന്നതിന്!

വയനാട്ടിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സഹായിക്കാം

 

കുറേ കൊല്ലങ്ങളായി ഗാർഗീ വിമൺ കളക്ടീവ്എന്ന സ്ഥാപനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളി ആകാറുണ്ടായിരുന്നു. 

ചില്ലറ മോശമായ, വ്യക്തിപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം എന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഈയിടെ നിർത്തിവെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ചിലരുടെ കേസുകൾ ഒഴിച്ച് എല്ലാം നിർത്തി  വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് വിവരമറിഞ്ഞ്, ഗാർഗ്ഗി കളക്ടീസിന്റെ നട്ടെല്ലും നടത്തിപ്പുകാരിയുമായ ആയ അഡ്വ : ആശ ചേച്ചി എന്നെ ഗാർഗിയിലേക്ക് ആക്ടീവായി വർക്ക് ചെയ്യാൻ വിളിക്കുന്നത്. മുതിർന്ന മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടി വർക്ക് ചെയ്യാൻ വയ്യ ചേച്ചി കുട്ടികളാണെങ്കിൽ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഗാർഗിയുടെ തന്നെ സഹോദര സ്ഥാപനമായ ARCHA (Association to Rejuvenate children in a holistic approach) ഭാഗമായി  വയനാട്ടിലെ ട്രൈബൽ കുട്ടികൾക്ക് ഇടയിലേക്ക് വർക്ക് ചെയ്യാൻ വിളിക്കുന്നത്. സന്തോഷപൂർവം, അവർക്കൊപ്പം ആണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ ജോലികൾ. 

കുട്ടികളുടെ സമഗ്ര വികസനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി നിയമപരമായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ഒരു സംഘടനയാണിത്.

ലിംഗഭേദമന്യേ കുട്ടികളുടെ കഴിവുകളും പ്രതിഭകളും വികസിപ്പിക്കുകയും, ശാരീരിക അതിക്രമങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രതിരോധിക്കാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് സംഘടനയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം വിദ്യാഭ്യാസം ആണെന്ന് നമുക്ക് പറയാതെ തന്നെ അറിയാമല്ലോ. 

 നിങ്ങളോട് എന്നും സഹായം ചോദിക്കുന്നത് എന്റെ ശീലമാണല്ലോ, വീണ്ടും നിങ്ങളെ ഒന്നുകൂടെ ശല്യം ചെയ്യുകയാണ്. സ്കൂൾ തുറക്കുകയാണല്ലോ നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ കുറേ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇന്നും പഠിക്കാൻ പോകുന്നുണ്ട്  അവർക്ക് ബേസിക്ക് ആയ സൗകര്യങ്ങൾ എങ്കിലും എത്തിക്കാൻ ആർച്ച ശ്രമിക്കുകയാണ്.  വയനാട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയിരിക്കുന്ന ആർച്ചയുടെ പ്രവർത്തകർ തന്നെ അത്തരത്തിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് പഠന സഹായങ്ങൾ എത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഇത്തവണ അതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഒരു ക്രൗഡ് ഫണ്ടിങ് നടത്തുന്നത്.  എല്ലാവരും സഹായിക്കുമല്ലോ. എല്ലാവരും കൂടെ ശ്രമിച്ചാൽ കുറച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പാഠനാസൗകര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്താം. 

ഓരോ കുട്ടിക്കും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും പ്രതീക്ഷയോടെയും പഠിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ✨📚

വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി സംഘടിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂൾ കിറ്റ് കളക്ഷൻ ഡ്രൈവിൽ നിങ്ങളും പങ്കുചേരൂ. നിങ്ങളുടെ ചെറിയൊരു സഹായം പോലും ഒരു കുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ യാത്രയിൽ വലിയ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കാം.

ഞങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നത്:

📖 പുസ്തകങ്ങൾ

🖊️ പേനകളും സ്റ്റേഷനറി സാധനങ്ങളും

🎒 സ്കൂൾ ബാഗുകൾ

🥤 വാട്ടർ ബോട്ടിലുകൾ

🍱 ലഞ്ച് ബോക്സുകൾ

☔ കുടകൾ

ഏത് തരത്തിലുള്ള സഹായവും സ്നേഹത്തോടെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് പിന്തുണയായി ഒന്നിച്ചുനിൽക്കാം, വയനാട്ടിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കൂടുതൽ നല്ല പഠനാവസരങ്ങൾ ഒരുക്കാം. ❤️

പേ വിത്ത്‌ UPI 

(Please note : പഴയതോ ഉപയോഗിച്ചതോ സ്വീകരുകുന്നതല്ല )

ഒരു ഉമ്മ അഥവാ കെട്ടിപിടിച്ചുമ്മ കഥ

 സത്യം പറയാമല്ലോ മലയാളി ആണുങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കൊള്ളില്ല. എഴുപതു - എൺപതുകളിൾ ജനിച്ചവരെ മാത്രമായിരുന്നു  കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ മടിയുണ്ടായിരുന്നത്.  പുതിയ തലമുറ വേറെ ഒന്നും ചിന്തിക്കില്ലന്നും അവർ സ്ത്രീകളെ കൂടുതൽ ബഹുമാനത്തോടെ ആയിരിക്കും കാണുന്നത് എന്ന് കരുതി ഒരു ഹഗ് കൊടുക്കുന്നതിൽ യാതൊരു മടിയുമില്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പറ്റുന്ന തരത്തിലുള്ള ചില ആൺ സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടായതോടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു വലിയ വഴി തുറന്നു കിട്ടുകയായിരുന്നു

 പറയാൻ വന്ന കഥ അതല്ല ഒരു കെട്ടിപ്പിടിച്ചുമ്മയിലൂടെ മേടിക്കുന്നതിലൂടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഹഗ്ഗ് ചെയ്യുന്ന പെണ്ണ് കൂടെ കിടക്കാൻ റെഡിയാണെന്ന് വിചാരിക്കുന്ന പുതിയ തലമുറ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്നുള്ളത് അതിശയിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

ചില അനുഭവം കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോകുന്നതാണ് 

 പണ്ട് ബ്രിട്ടനിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ എന്റേ ധാരണ എന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് മോശമായത് കൊണ്ട് ഇംഗ്ലീഷുകാരാരും എന്നോട് കൂട്ടാകില്ല എന്നായിരുന്നു, എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് തിരിച്ചായിരുന്നു ഇന്ത്യക്കാർ ആരും എന്നോട് കൂട്ടായില്ല പകരം ബ്രിട്ടീഷുകാർ ആയിരുന്നു എനിക്ക് കൂട്ടുകാരായിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നത്.  അവരുടെ വീടുകളിലൊക്കെ പോയിരുന്നത് ഒരു പതിവായിരുന്നു താനും. അപ്പോഴൊക്കെ അവരുടെ അടുത്ത ആൾക്കാർ നമ്മെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് കവിളിൽ രണ്ടു ഉമ്മ തന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച ശേഷമാണ് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുക.

വഴിയിൽ വെച്ച് കാണുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. പോരാത്തതിന് അടുത്ത ആഫ്രിക്കൻ  സുഹൃത്തുക്കൾ ആകട്ടെ ആണെന്നും പെണ്ണൊന്നും തരമില്ലാതെ അരയിലൂടെ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് ആയിരുന്നു ഉമ്മ തന്നിരുന്നത്

ആദ്യമൊക്കെ വലിയ മടിയായിരുന്നു.  പതുക്കെ അത് ശീലമായി..ഉമ്മ കിട്ടി മടുത്തു 😂

 ശരീരവും ഉമ്മയും ഒക്കെ എന്നേക്കുമായി ബ്രിട്ടനിലെ സ്വസ്ഥതയുള്ള ആൺ പെൺ ഇടപെടലുകളിലൂടെ ഞാൻ മറന്നു പോയി.   തിരിച്ചെത്തിയത്  ശരീരം ഒരു തടസ്സമല്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീയായിട്ടായിരുന്നു.  അതുകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്ത ആൾക്കാരോട്  അടുത്ത് ഇടപഴകാൻ യാതൊരു മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല, അതിൽ ആണെന്നും പെണ്ണെന്നും വേർതിരിവ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

 പണ്ടേ ആൺ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു കൂടുതലും

 ഇതെല്ലാംഅനുഭവിച്ച  വന്ന ശേഷം ജോലി ചെയുന്ന സ്ഥലത്തും പല രാജ്യക്കാരുമുണ്ടായിരുന്നു.  കൂടെ കൂടിയ എന്റെ പാർട്ണറും ഇതേ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയി ഇപ്പോഴും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരുമായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ആളാണ്. അതുകൊണ്ട് അവനും അതൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല.

 എന്റെ പടം എങ്ങാനും മോർഫ് ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഏതേലും ശരീരത്തിൽ ചേർക്കാൻ തോന്നണേ എന്നു പറയുന്ന ചില നല്ല പെൺ സുഹൃത്തുക്കളും എനിക്കുണ്ട്

 ഇത്തരം ആളുകളുമായിയുള്ള സഹവാസം കൊണ്ടായിരിക്കാം എല്ലാ പുരുഷന്മാരും നല്ലവരാണെന്നും കെട്ടിപ്പിടിത്തമൊന്നും കേരളത്തിലും പ്രശ്നമല്ലെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയത്.

പോരാത്തതിന് സുന്ദരമായ 48 കളിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ. ഉന്മാദത്തിന്റെ ശക്തി കൂടിയ കാലം എന്ന് പറയാം.. ആരെയും ഒന്നിനെയും എന്തിനെയും പേടിയില്ലാത്ത ഒരുവളായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു ഞാൻ.

 അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ഹഗ് കൊടുത്തതിന്റെ പേരിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പയ്യൻ വന്നു കൂടെ കിടക്കാനുള്ള ഗ്രീൻ സിഗ്നൽ എന്നും കരുതി എന്റെ ശരീരവും വർണിച്ചു എന്നെ അങ്ങ് ക്ഷണിച്ചത്.

 എന്തു പറയാനാണ് കിണറ്റിൽ കിടക്കുന്ന തവളയ്ക്ക് അതിനുമുകളിൽ കാണുന്ന ആകാശം മാത്രമല്ലേ അറിയൂ ല്ലേ 

 അറ്റ്ലീസ്റ്റ് എനിക്കൊരു ജാരൻ ഉണ്ടാവുകയാണെങ്കിൽ എന്നെക്കാൾ അല്പം കൂടെ ബുദ്ധിയും കഴിവും എല്ലാം ഉണ്ടാവണ്ടേ. ഹല്ല പിന്നെ 

👿👿👿എന്നുവച്ച് എന്നെക്കാൾ ബുദ്ധിയുള്ളവരാണെന്ന് കരുതുന്നവർ ആരും വന്നിവിടെ ക്യൂ നിൽക്കണ്ട. തൽക്കാലം എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലാത്ത വിഷയമാണ്. ഒരുപഞ്ചിനു പറഞ്ഞതാ 😈😈😈

ഹയർസ്റ്റഡീസ്‌ 4

സ്റ്റുഡന്റ് വിസ

 അങ്ങനെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക്. 

അതായത് സ്റ്റുഡന്റ് വിസ ലഭിക്കാനുള്ള പ്രോസസ് 

അതിന്റെ ആദ്യ പടിയായി മെഡിക്കൽ ക്ലീയറൻസ്  ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പണ്ടൊക്കെ പുറത്തുപോകുന്ന സമയത്ത് ടിബി ടെസ്റ്റ് നടത്തണമായിരുന്നു. അന്ന് ഏതെങ്കിലും ഒരു ഡോക്ടറുടെ അടുത്തുനിന്ന് എക്സ്-റേ എടുത്ത്,  പോകുന്ന ആൾക്ക് ടിബി ഇല്ലെന്ന്   സർട്ടിഫൈ ചെയ്താൽ മതിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയല്ല, യുകെ ഗവൺമെന്റ് അംഗീകരിക്കുന്ന മെഡിക്കൽ  സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെ ടിബി ഇല്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്  എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. കിംസ്,  അമൃത ഒക്കെ അവരുടെ ലിസ്റ്റിലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ചിലതാണ്.  

 വിസ പ്രോസസിന് വേണ്ട എല്ലാ രേഖകളും ശേഖരിച്ച് സമാഹരിച്ച് സോഫ്റ്റ് കോപ്പിയും ഹാർഡ് കോപ്പിയും ഉണ്ടാക്കിവെക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാനമാണ്.

 പ്രധാനമായും   യൂണിവേഴ്സിറ്റി ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ  ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷാ പ്രാവീണ്യം തെളിയിക്കുന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, സ്കോളർഷിപ്പ് ഇല്ലാത്ത ഒരാളാണെങ്കിൽ പഠനകാലത്ത് നിങ്ങൾക്ക് അവിടെ താമസിക്കാനും ജീവിക്കാനും വേണ്ടി വരുന്ന പൈസ നിങ്ങളുടെ അക്കൗണ്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഫിനാൻഷ്യൽ ഡോക്യുമെന്റുകൾ അഥവാ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റുകളാണ് പൊതുവേ അത് അതിനുവേണ്ടി വരിക. 

കൂടാതെ ആറുമാസത്തെ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ട്യൂഷൻ ഫീസ് മുൻകൂർ അടച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം, കൂടാതെ അടുത്ത ആറുമാസത്തേക്കുള്ള ട്യൂഷൻ ഫീസ് ബാങ്കിൽ ഇട്ടതിന്റെ സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് കൂടെ കാണിക്കേണ്ടിവരും. 

പിന്നീട് വേണ്ടത് 

 നിങ്ങൾക്ക് താമസിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയ  അക്കോമഡേഷന്റെ  തെളിവ്, 

നിങ്ങളുടെ പാസ്‌പോർട്ട്, അക്കാദമിക് ട്രാൻസ്‌ക്രിപ്റ്റുകൾ, യുകെ വിസ അപ്ലിക്കേഷൻ  സ്പെസിഫിക്കേഷൻ ഇൽ എടുത്ത  ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾ,  യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി തന്ന അൺ കണ്ടീഷണൽ ഓഫർ ലെറ്റർ, എന്നിവയാണ്.

സ്കോളർഷിപ്പ് സ്റ്റുഡന്റ് ആണെങ്കിൽ  സ്കോളർഷിപ്പ് അവാർഡ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വെച്ചാൽ മറ്റു ബാങ്ക് ഫിനാൻഷ്യൽ സ്റ്റേറ്റ്മെന്റുകളുടെയോ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റുകളുടെയോ ആവശ്യമില്ല   

ഇനി ഓൺലൈൻ ആയി യുകെ ഗവൺമെന്റിന്റെ വെബ്സൈറ്റിൽ കയറി വിസ അപ്ലിക്കേഷൻ ടാബിൽ കയറി ഒരു യൂസർ നെയിമും പാസ്സ്‌വേർഡും സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ ഒരു അക്കൗണ്ട് ഉണ്ടാക്കുക. 

 ശേഷം അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം  കൃത്യമായി ഉത്തരം രേഖപ്പെടുത്തിയതിന് ശേഷം  ഫോം സബ്മിറ്റ് ചെയ്ത് അപേക്ഷ ഫീസ് അടക്കുക. 

പിന്നീട് നേരിട്ട് പോയി ബയോമേട്രിക്സ് രേഖപെടുത്താനുള്ള അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുക്കുക. 

ശേഷം അവർ തന്ന സമയത്ത് കൃത്യമായി വിസ സെന്ററിൽ എത്തി 

നിങ്ങളുടെ  ബയോമെട്രിക് വിവരങ്ങൾ (വിരലടയാളങ്ങളും ഫോട്ടോയും) നൽകുക.   

 നമ്മൾ നേരിട്ട് ഹാജരാകുമ്പോൾ , നമ്മൾ ഓൺലൈൻ ആയി സബ്‌മിറ്റ് ചെയ്ത അപ്ലിക്കേഷൻ ഫോമും അതോടൊപ്പം സബ്മിറ്റ് ചെയ്ത എല്ലാ രേഖകളുടെ ഒരോ കോപ്പിയും ഒറിജിനലും അവിടെ നേരിട്ട് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. 

അതിനു ശേഷം നിങ്ങൾക്ക് വിസ സെന്റരിൽ ഓപ്ഷൻ കൊടുക്കാം പാസ്പോർട്ട് നിങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് വേണോ അതോ സ്പീഡ് പോസ്റ്റിൽ വേണോ എന്ന്. 

 ചില ആൾക്കാർക്ക് എല്ലാം സ്വയം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാലും വിസ അപ്ലിക്കേഷൻ മൂവ് ചെയ്യാൻ സമയത്ത് മാത്രം നമ്മൾ ഏജൻസികളെ സമീപിക്കാറുണ്ട്. അത് തന്നേ ചെയ്യാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവരോട് ഏജൻസിയെ ഏൽപിച്ചോളാൻ പറയാറുണ്ട്.അതിന് നമുക്ക് പൈസ ചിലവില്ല എന്നു മാത്രമല്ല നമ്മൾ കൊടുക്കുന്ന ഏജൻസിക്ക് എന്തോ ചെറിയ കമ്മീഷൻ നമ്മൾ കാരണം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും. അത് കൊണ്ട് ഈ വിസ പ്രോസസ് മാത്രം ഒരു ഏജൻസിയെ ഏൽപ്പിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.

ഇനി അവർ വിസ തരുന്നതിനു മുൻപ് പോലീസ് വെരിഫിക്കേഷൻ നടത്തി, നമുക്ക് വിസ സ്റ്റാമ്പ്‌ ചെയ്ത പാസ്പോർട്ട് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ലഭിക്കും..

ഇതെല്ലാം ഒറ്റക്ക് ചെയ്താണ് ഞാൻ പോയത്. അന്ന് എന്റെ പരിമിതമായ ഇംഗ്ലീഷും, കയ്യിൽ പൈസ ഇല്ലാത്തതും കൂടുതൽ കഷ്ടപ്പാടിന് കാരണം ആയിട്ടുണ്ട്. 

എന്നാൽ നിരവധി നൊബേൽ സമ്മാന ജേതാക്കളുടെ ഈറ്റില്ലമായ  യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയുടെ പടി കടക്കുമ്പോൾ, ഓർമ്മയുടെ ഒരറ്റത്ത് ഓലവീട്ടിൽ നിന്നും ചെരുപ്പിടാതെ കുന്നും പാടവും കടന്ന് തുറന്നു കിടക്കുന്ന ക്‌ളാസിലേക്ക് ഓടിയിരുന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് അഭിമാനം കൊണ്ട് രോമാഞ്ചം വന്നിരുന്നു.